
سلام
یکی از دوستان که ساکن خرمشهر بود تعریف میکرد که حدود یکسال قبل ، اون زمان که تازه کرونا شروع شده بود و هنوز تب کرونا اینقدر بالا نگرفته بود ، یه روز تصمیم گرفتیم بریم قم زیارت حضرت معصومه (س) ، چند تا از هم محلی ها خبردار شدن که میخواهیم بریم قم ، یه پلاستیک پر از پول آوردن وگفتند اینها نذورات و صدقات اهل محله ، رفتید قم اگه شد این رو هم بندازید داخل حرم ، اگر هم نشد برسونید بدست مستحقش ، گفتم باشه ، خودم و خانمم و دختر کوچیکم ، سوار ماشین شدیم و از خرمشهر راه افتادیم ، هنوز به پاسگاه پل دختر نرسیده بودیم که دیدم شارژ گوشیم رو به اتمامه ، به خانمم گفتم یه جا نگهداریم تا بتونم گوشیم رو شارژ کنم ، خانمم یه مسجد رو نشون داد و گفت : بریم توی این مسجد هم نماز بخونیم هم دستشویی بریم ، حتماً پریز برق هم داره که بتونی گوشیت رو شارژ کنی ، گفتم فکر بدی نیست ، جلوی مسجد نگه داشتم و رفتیم توی مسجد ، هیچکس نبود ،هوا هم تاریک شده بود ، صدا زدم کسی نیست ؟ یه پیرمرد از ته مسجد اومد بیرون ، سلام کرد و پرسید چکار دارید ؟ گفتم پریز برق ندارید که شارژر گوشی رو بهش بزنم ، گفت پریز برق اونجاست و با انگشت کنار منبر رو نشون داد، گوشی رو به شارژ زدم و رفتم سمت دستشویی که وضو بگیرم ، جای خیلی تمیزی بود ، خواستم یه پولی بندازم توی کاسه ، ولی دیدم کاسه ای در کار نیست ، ولی یه سبد بالای دیوار آویزان بود و یه کاغدی بهش چسبیده ، کاغذ رو خوندم ، نوشته بود نیازمندم و مستحق هرگونه کمک و ،،،، متن نوشته طوری در من اثر کرد که احساس کردم واقعاً نیازمنده ، پلاستیک پولهای نذری رو کلا گذاشتم توی سبد ، نمازم که تموم شد دیدم هنوز گوشیم شارژ نشده ، نزدیک یک ساعت نشستیم ، دیدم بازهم گوشیم شارژ نشده ، شاید پریز برق خراب بود ، چرتم گرفته بود ، به خانمم گفتم پاشو تا خوابم نگرفته راه بیفتیم بریم ، از پاسگاه پل دختر گذشتیم ، احساس خواب آلودگی میکردم ، به خانمم گفتم یه جا نگه داریم چایی بخوریم شاید سرحال بشیم ، داخل شهر پل دختر یه گوشه که سبزه هم داشت نگه داشتم ، زیر انداز رو پهن کردم و نشستیم به چایی خوردن ، چند قدم اون طرفتر یه ماشین پارک شده بود ، یه آقایی اومد چادر کشید روی ماشینش و بعد خیره شد به ما ، دور و بر خودمون رو نگاه کردیم که چه خبر شده که طرف خیره شده ، خبری نبود ، طرف اومد نزدیکتر و پرسید شما مسافرید؟ گفتم میبینی که فلاسک چایی داریم و زیرانداز ، پس مسافریم ، گفت خونه من همین کوچه بغل درب چهارمه ، ازتون خواهش میکنم امشب رو خونه ما بمونید ، گفتم خیلی ممنون ما باید بریم ، طرف رفت و چند دقیقه بعد با خانمش برگشت ، هر دوتا با اصرار از ما خواستند که شب رو خونه اونها بمونیم ، من که کمی هم خوابم میومد و از طرفی شارژ گوشیم هم تموم شده بود به خانمم نگاهی انداختم ، اونهم با سر اشاره کرد که باشه ، وسایل رو جمع کردیم و با یه کم تردید و دودلی راه افتادیم طرف خونه اونها ، توی مسیر فکر میکردم نکنه بلایی سر زن وبچه ام بیاد ، وارد خونه که شدیم دیدم یه تابلو به دیوار آویزونه که نوشته معلم جانباز نمونه ، خیالم جمع شد ، به خانمم هم گفتم که جای نگرانی نیست ، اول شارژرگوشیم رو زدم به پریز برق، البته با اجازه صاحبخونه ، برامون شام درست کردند و بعد از شام ، خودش و خانمش و دوتا بچه هاش رفتند توی یه اتاق کوچیک ، اتاق بزرگه رو هم دادند به من و خانم و دخترم ، فردا صبح صبحانه هم به ما دادند و ما رو راهی کردند. رفتیم قم زیارت کردیم و برگشتیم ، سر راه چند تا قوطی سوهان خریدیم و خواستیم که از مهمان نوازی اون شب اونها تشکر کنیم ، زنگ خونه رو که زدیم همون آقا اومد در رو باز کرد و تا ما رو دید خیلی خوشحال شد و با صدای بلند به خانمش گفت : خانم بیا به سلامت برگشتند، پرسیدم مگر منتطر ما بودید ، گفت: بیایید تو تا براتون تعریف کنم : شب قبل از اینکه شما رو ببینم ، خواب دیدم که یه ماشین مثل ماشین شما با سه سرنشین یه راست رفت ته دره ، موضوع خواب رو به خانمم گفتم ، گفت به دلت بد نیار ان شاءالله طوری نمیشه ، اون شب که اومدم چادر ماشین رو بندازم ، شما رو روی چمن دیدم ، همون ماشین رو هم دیدم ، نمیدونم چه احساسی به من میگفت که شما همون سه نفر هستید، به همین خاطر رفتم خانمم رو آوردم که نزارم اون شب حرکت کنید، الحمدالله الان هم که بسلامت برگشتید.
کمی با خودم فکر کردم و یادم اومد که اون شب من بدجوری خوابم گرفته بود ، اون یه ساعتی که توی مسجد نشستیم تا گوشیم شارژ بشه که آخرش هم نشد ، چرتم گرفته بود و بعید نبود که اگر اون شب حرکت میکردیم با اون حالت ، احتمال چرت زدن و رفتن ته دره وجود داشت. که بااین رحمت الهی بخیر گذشت. یاد اون شعر افتادم که میگه :
گر نگهدار من آنست که من میدانم *** شیشه را در بغل سنگ نگه میدارد (اگر شده با تموم کردن شارژ گوشی و یا خراب کردن پریز برق مسجد)