نخستین مواجههام؟!
۹ سالگی
کجا؟
محل زندگی
راست است که میگویند محیط بر روی انسان اثر میگذارد و انسان بر محیط، اگرچه زور دومی بر اولی میچربد اما خب... .
اعتیاد را بلای خانمانسوز گویند، اما بلا هم حدی دارد. این، ریشه چندین نسل را با خود میسوزاند و یک آب هم رویش میخورد و به ریش همگان میخندد.
طوری وارد میشود که نمیفهمی و نمیشناسیَش و مدام خود را بری از آن میدانی و میگویی:« نه بابا تفننی میزنم» و تو نمیدانی که او هم تو را تفننی میزند. اما تو میسوزی و او جنسیتی ندارد که بسوزد، اصلا شخصیتی ندارد، ما برایش شخصیت قائلیم:)
آنقدر با اعتیاد سر و کله زدهام که آنرا یک شخصیت میدانم و واقعاً هم هست. شخصیتی پدرسوخته و بی شرف و شایسته همه کلمات ناسزا و بدیها در دنیا که از قضا او بر سر سوژههایش در میآورد تا ما.
هیچ وقت نخستین اقدام داوطلبانه اجتماعیم را فراموش نمیکنم. در اثر تبلیغات صدا و سیما در سنین سیزده چهارده سالگی به این فکر افتادم که چطور برای جامعه مفید باشم! (نمیدانم حالا اگر ما جامعه هدفشان نبودیم چطور میشد، اینهمه موضوع ای مسئول فلان فلان شده، بگذریم) خلاصه که پایم به کمپ ترک اعتیاد باز شد و همانجا هم بسته شد.
به واسطه یکی از دوستانم توانسته بودم کار داوطلبانه پیدا بکنم و کار ما معلوم نبود چه بود ولی کار بود.
یکی از کارها این بود:
ساعت دو ظهر گرمای تابستان اصفهان!
یکی از بیماران فرار کرده بود و ما باید با موتور دنبال آن شخص در بیابانها و باغهای اطراف کمپ میگشتیم.
چرا فرار کرده بود؟ زن صیغهای او حامله شده بود و لازم بود اولویت از روی ترک برداشته شده و به تشکیل خانواده از طریق فرار از کمپ یا به تعبیری اسارتگاه با درد فیزیکی! حرکت کند!
بگذریم که چه شد، شدت دردش برای خودم که زیاد است، شما را نمیدانم. ولی شاید بعداً نوشتمشان و دردی افزودم یا کاستم.
پ.ن: زن صیغهای از این جهت عنوان شد که دیدگاه آسیبشناختی در این صحنه برجسته شود، وگرنه همگان به هر نوع رابطهای که در راستای انسانیت و توافق و رضایت باشد مجاز است:)