خیلی وقت پیش شنیده بودم که « عشق ، مرکب حرکت زندگی است ، نه مقصدش . »
آن زمان باورش کردم .
ولی حالا که فکر می کنم ...
باید باورش کنم ؟ ...
در این دو سه ماه اخیر ، خیلی چیز ها یاد گرفتم .
یکی از آن چیز ها ، رد شدن همین جمله « عشق ، مرکب حرکت زندگی است ، نه مقصدش . » در ذهن من بود .
چیزی که سرسختانه به آن اعتقاد دارم :
« عشق ، هم مرکب است ، هم مقصد است ، و هم شروع .
چون عشق ، همان خالق عشق است .
چون همه از وجود او هستیم و همه چیز هایی که به آنها عشق می ورزیم از او داریم .
خانواده ، اقوام و نزدیکان ، ( مادر ، پدر ، همسر ، فرزند ، مادربزرگ ، پدر بزرگ ، دوستانمان و ... )
وسایلی که داریم ،
یا حتی خواننده یا بازیگر مورد علاقه مان !
همه را بخاطر وجود او داریم .
و او ما را در شروع خلق کرد ؛
در مسیر زندگیمان ، او با ما بوده و هست ؛
و در پایان هم به سوی خودش بر می گردیم .
پس عشق هم شروع است و هم مسیر زندگی و هم پایان راه دنیا . »
