
توی سرما ، خودم رو روی نیمکت کنار باغ انداخته بودم . دستام رو قلاب کرده بودم . موهای آشفتم رو توی صورتم ریخته بودم . حالم اصلا خوب نبود ...
باغ تاریک و خالی از آدم بود ، فقط من توی باغ بودم ؛ تا اینکه صدای پاش رو شنیدم .
سرم رو یکم بلند کردم . قلاب دستام رو باز کردم و با دستام ، موهامو بالا نگه داشتم . داشت به طرفم می اومد . آروم آروم بهم نزدیک می شد ...
دستام رو انداختم ، موهام باز ریخت تو صورتم . دوباره دستامو قلاب کردم .
بخاطر موهای جلوی صورتم ، ندیدمش ؛ ولی فهمیدم که بهم رسید و کنارم نشست .
دستشو گذاشت روی کمرم و با آرامش و مهربانی تمام گفت :« سلام ! ... »
در حد زمزمه صدام رو پایین آوردم :« سلام ... »
دلم نمی خواست سکوت مرگبار باغ شکسته بشه ... الان به اون سکوت خیلی نیاز داشتم ؛ شاید حداقل باغ میتونست غوغای درونم رو با سکوتش ، آروم کنه ...
دستش رو لای انگشتای دستم انداخت و قلاب دستام رو باز کرد . دستمو تو دستش گرفت و آروم نوازشش کرد . موهامو کنار زد و پشت گوشم گیرشون انداخت تا دیگه توی صورتم نریزن . روی نیمکت جابجا شد و خودشو بهم نزدیک کرد و بدنشو به بدنم چشبوند . یه دستشو دورم حلقه کرده بود و با اونیکی دستش ، دستم رو گرفته بود و نوازشش می کرد ... :« چرا جلوشو میگیری ؟ ... خیلی اذیتت می کنه ، نه ؟ ... پس چرا رهاش نمی کنی ؟ ... »
سرمو بالا آوردم و توی چشماش زل زدم ...
ادامه داد :« ولش کن ، بذار بره ! ... »
میدونستم از چی حرف می زد ... اون خیلی باهوشه ... بغضی که توی گلوم بود داشت خفم می کرد ؛ راست می گفت ، باید ولش می کردم ، مخصوصا که خودشم می خواست بره ...
سرمو توی بغلش انداختم و اشک هام رو رها کردم ...
گذاشتم برن و برن و از مرز ها بگذرن ...
شاید اشک هام باعث بشن درختای خشک شده باغ هم سیراب بشن ! ...