بستانو؛ در دل تاریخ
بستانو، ای دیارِ نخل و دریا
ای خاکِ خاطراتِ دور و زیبا
تو را هر سنگ، قصهای در دل دارد
هر نخلی یادِ مردی را به سر دارد
ز ساحل تا به کوهت، نام مانده
ز مردانی که رفتند و نشانده
که با رنجِ خود این خاک را ساختند
و نام خویش بر تاریخ پرداختند
رئیس احمد، بزرگِ نامآور
که ماند از او حکایتها به دفتر
عالی رئیس، آن نامِ بلند
که از نسلش هنوز این یادها ماند
درویش قلندر، مردِ روزگاران
تندیل، یادگارِ آن بزرگان
محمد تندیل، آن نامِ ماندگار
که مانده در میان نسلها یادگار
ز حسن و حسین و عبدالله
رسیده قصهها تا نسلِ فردا
و از حاجی محسن، آن مردِ سالار
هنوزش مانده نامی در دلِ یار
بستانو فقط یک روستا نیست
برای اهلِ دل، بیریشه و جا نیست
هزاران قصه خوابیده در او
هزاران یادِ مردان مانده در او
درختِ نخل اگر امروز سبز است
ز دستِ مردمانِ پیش، هنوز است
همانهایی که با دستِ پرتوانشان
آباد کردند خاکِ نخلستانشان
صدای لنج و دریا در کنارش
نمک، سنگ و سفر در روزگارش
شترها راه کوهستان گرفتند
و مردان بارِ سنگین کشیدند
مسجد، شاهدِ ایمانِ نیاکان
مزارِ پیرمردان و بزرگان
کنارِ هر قدم، یک یادگاری
ز اجدادی که کردند این دیاری
اگر روزی کسی پرسد: «کجایی؟»
بگو: «از بستانو، خاکِ آشنایی»
بگو اینجا دیارِ مردمانیست
که نامشان در دلِ تاریخ ماندهست
بگو این خاک، امانت از نیاکان است
نه تنها خاک، بلکه یک جهان است
بگو ما وارثِ رنجِ گذشتگانیم
امینِ نام و رسمِ نیاکانیم
رئیس احمد، در این خاکت بماند
عالی رئیس، نامت جاودان باد
درویش قلندر، نامت زنده باشد
تندیل، قصهات در دل بماند
محمد تندیل و فرزندانِ آن نسل
بماند نامشان در دفترِ اصل
که تا نخلِ بستانو برگ دارد
دلِ این مردم از یادش خبر دارد
بستانو، ای دیارِ خاطراتم
تو را با جان و دل دارم به یادم
اگر روزی من از این خاک دورم
دلم با نخلهایت هست، نورم
تو ای بستانو، ای خاکِ نیاکان
بمان جاوید در دلهای فرزندان
که هر نسلی اگر تاریخ را خواند
بداند ریشهاش در خاکِ خود ماند
بستانو زنده است و زنده خواهد ماند،
تا نخلش، دریاش و نامِ نیاکانش پابرجاست.