بستانو، ای دیارِ نخل و دریا، ای دیارِ ماندگار
ای سرزمینِ مردمانی، ریشهدار و استوار
زِ درویش قلندر مانده در تو یادگار
تندیل و محداریش، نامهایی پایدار
محمد تندیل و حسن، محسن و سینک محسن
قصههای نسلهای پیشین، مانده در دلِ این وطن
رئیس احمد، عالی رئیس، نامشان در یاد ماست
هر کدام از نسلِ پیشین، برگِ تاریخِ شماست
زیبا و عبدالله عالی محمراد، پیوندی به یادگار
حلم و ماندگار خلوص، ادامهٔ آن تبار
فاطمه خانم و سینک محسن، پیوندی دیرینه شد
حاجعلی سین از آن پیوند، صاحبِ این سینه شد
رفت بمبئی برای تحصیل، از مسیرِ موج و باد
خاطراتش از سفرها، قصهای در دل نهاد
گفتند: «اهل بستانویی؟ از ماندگارانی؟»
گفت: «آری»؛ گفت آن مرد: «خلوص از اقوام ماست، میدانی؟»
بستانو با هند، از راه دریا بوده آشنا
لنج و موج و نمک و سنگ، میگذشت از این سرا
خور چاه جاهل شاهدِ روزگارِ دور
هر موجش حکایت دارد، از گذشتههای پرشور
کوه سگوند استوار است، همچو سنگِ روزگار
تنگ برکه، تنگ محقاسمی، ماندهاند یادگار
تنگ هیدرو در دلِ کوه، راهِ دیرینِ دیار
خورهای بستانو گواهاند، بر عبورِ روزگار
بند گورایی، بند مح ملکی، بندهای نخلستان
هر کدامش نامِ مردی، مانده بر لبهای این مردم
بند سلطانیچی، بند راغی، بند مخسینو
بند سرخی، دهمردی، در میانِ یادِ نیکو
بند گُرمونو، بند امّی، بند احمدکی به جا
بند مَغ مولا، علیچی، غازیچی در این سرا
و چلو، نامی آشنا، در میانِ بندهای ما
هر کدامش برگِ تاریخ است، از اجداد و نیا
نخلِ «مُغ» در خاکِ بستانو، ریشهها محکم زده
از «خَمل» و «کَنگ» و «دَمپَز» تا رُطَب، میوه داده
خرما بر سفرهٔ مردم، آب و نان در کنار
دستِ مردانِ قدیمی، سازندهٔ این دیار
مسجد مطر ایستاده، شاهدِ قرنهای دور
کنارش چاه انجیر، قصهها دارد هنوز
سنگهای کهنه گویند: این زمین آباد بود
نسل اندر نسلِ این مردم، در همین خاک زیست و بود
هر خور، یک قصه دارد؛ هر تنگ، یک یادگار
هر بند، نامِ یک مرد است؛ هر نخل، یک افتخار
بستانو فقط یک روستا نیست، ای برادر، ای پسر
بستانو تاریخِ زندهست، مانده تا امروز به سر
نام اجدادش بماند، تا ابد در دفترِ ما
تا بداند نسلِ فردا، ریشهاش بوده کجا
یا الله، نگهدار این دیار و مردمانش باش
نام بستانو را همیشه زنده و جاودانش باش. 🌴🌊