
بسم الله الرحمن الرحیم
#ایستگاه_نور_شهدا
(مقدمه)
نمی دانم از کجا شروع کنم؟ چگونه از شهدا باید نوشت؟
با کدام قلم ؟ و کدام هنر ؟ و کدام علم؟ وقتی در هوای آنها تنفس نکنی، چگونه شهدایی زیستن را تجربه خواهی کرد؟
در چنین شرایطی پس راهی جز آن نیست که همچون آینه، به قدر وسع خود، خورشید را به تصویر بکشی و بارقه ای از نورش را به مغزهای در شرف تاریکی بتابانی و برای این کار بهترین ابزار کتاب است.
کتاب را هم کسی باید بنویسد که با شهدا زندگی کرده و همراهشان جنگیده است.
یا کسی روایت کند که اگر کنار شهید نجنگیده است، بجای آن سالها با او زندگی کرده و وسعت فکر او را درک کرده است...
به هر حال
هر کس همچون تکه آینه ای بخشی از خورشید را می تاباند و ما با کنار هم گذاشتن این تکه ها بهتر می توانیم تصویر شهید را در ذهن خود تداعی کنیم و نگه داریم
این دنیا قطار است و ما مسافران ابدی آن.
ایستگاه آخر هم قبر است.
ما اما قبل از ایستگاه آخر، ده ها یا شاید صدها ایستگاه را می گذرانیم که مهم ترین هایش، ایستگاه مدرسه و دانشگاه و یا حوزه علمیه و محل کار و... است
اما ایستگاه های مختصر تری مثل هر روز را هم خواهیم گذراند و هر روز را می توانیم مثل یک ایستگاه درنظر بگیریم که شب با شروع خواب، از آن ایستگاه حرکت می کنیم و صبح در ایستگاهِ روزِ بعدی چشمان خود را می گشائیم...
ولی ایستگاه های کوتاه تری هم هست
مثل ایستگاه نور شهدا
این ایستگاه همان لحظاتی است که ما به طور خلاصه یک شهید را به شما معرفی می کنیم
و بهانه ما برای این ایستگاه معرفی یک کتاب زیباست که خیلی خوب تصویر و نور آن شهید محترم را در ذهن هایمان منعکس می کند
هر هفته سه شنبه شب ها قطار شما در این ایستگاه توقف خواهد کرد
و ما هم در خدمت شما هستیم.
منتظرتان هستیم
منتظرمان باشید
#ایستگاه_نور_شهدا