شب بخیر

من حرف زدن بلد نیستم، چه چیز بلدم‌که حرف زدن دومیش باشد؟ فقط میدانم شب است که عطشِ روشنایی دارد. شب است که به ظلمت، نفَسِ شمع را میبُرد ؛ نرم‌نرم انگار که اصلا نبود شمعی و نوری ،
شب است که بالِ‌ظریفِ‌پروانه‌‌ی غمخوار را به اشارتی میسوزاند و به آتش میکشد، شب می‌سوزاند چنان که گویی روحِ نرون، سرگردان شده و‌ جامانده در دلش
از سرِ کین‌و به‌ ذوقِ‌ قدرت،به سوی تباهی میکِشدمان.
غلیظ‌القلب و درخصومتی کهنه‌ خارِ خنجرش میرود در دل‌هایمان . [خنجرش خاطره هاست و دریغا]‌.
ما امّا به انتظار سحر دلمان گرم است.میسوزیم و شعله به‌جانمان زبانه می‌کشد، گر گرفته و خون به جگر بدرقه‌مان میکند. اما در سکوت ، سکوتِ مطلق ِ شب
تاب می‌آوریم که این رسمِ شب است ؛هرشب ، از ازل تا امشب غریب کشی میکند و ما به عادت‌ دلمان قرص است که میگذرد.پیش‌تر از این ها هم گذشتند و این هم نیز،هیچ شبی ابدی نیست آشنا‌جان، گذشتن از دریای شب بدونِ سوختن‌هم ممکن نیست آشنا جان ،دل‌ قوی‌دار ، سحر نزدیک است...
#شب‌بخیر