شب بخیر

چائو. آن نقلِ قدیمی را حتما شنیده‌ای که پادشاه مهردادِ ششم کنار هر وعده غذایش کمی سم میخورد تا اگر روزی خواستند مثلِ پدرش مهردادِ پنجم مسمومش کنند، دیگر سم اثری بر او نگذار. خوردن مقدار کمی سم، به صورتی که برای بدن خطرناک نباشد، و انجام آن به صورت طولانی مدت، بدن را در برابر مسمومیت مقاوم می‌کند. میخواهم بدانی که زندگی مدام به ما زهر میخوراند تا از زهرِ زورمندِ بعدی مصون بِداردمان، تا مسموم نشویم. میخواهم بدانی تمامِ مشکلاتِ خرد و کلانِ الانِ تو پیش‌نیازی هستند برای مشکلِ بعدی و سخت‌ترِ تو.‌ و تو؟ عادت خواهی کرد. در مقابل این مشکلات و این سم‌های رنگارنگ به مرور استوار‌تر خواهی شد. پدرانمان را سمِ مهلکِ روزگار از پا انداخت و ما هم گریز نداریم. اما اگر مقاوم باشیم دستِ کم مشکلاتی نفیس‌تر و سم‌های فاخرتری مارا رو به زوال خواهد برد. رنج اگر مفرط نباشد که مارا جلا نمی‌دهد. حریف اگر قَدَر نباشد مبارزه چه معنا دارد؟ همین بغض ها و قهر ها و دلخوری های کوچک زهرند. همین مشکلات مادی و معنوی که تو را می‌رنجانند سم‌اند.‌ اما قوی باش عامو، قوی بشو ایوبِ زمان، اینها که چیزی نیست. تخس و سرکش سَمِ شوکران را به سخره بگیر و بگذار با دردِ شیک‌تری صیقل بخوری. غر نزن ، لب از لب برندار که زندگی یعنی کشیدنِ مداومِ رنج‌های بی‌دوام. رنج جزوِ لاینفکِ زندگیِ ماست. تا ابد سنجاق شده به سینه‌هایمان. خدانگهدار. #شب‌بخیر