کلید

جا گذاشتن کلید از اشدّ معضلاتِ خانوادگی‌ست.
شب گذشته بدجور گرفتار شدیم.آنهمه راه کوبیدیم و آمدیم باغ اما زهی خیال باطل، پدربزرگوار کلید باغ را حمام که می‌رفته، جا گذاشته خانه.
همگی چندثانیه‌ای به تخم چشم‌های مبارک همدیگر زل زدیم.اما در باز نشد! جوانترینشان منِ سی و اندی ساله بودم که باید از دیوار راست بالا میرفتم.وانت بار را کیپِ دیوار چسباندیم. بالارفتنش سهل اما پایین آمدنش بسی سهم بود.آویزان اگر می‌شدم،پریدنش کار را تمام می‌کرد.روز اول ماهانه‌ام بودم و سرم حسابی گیج می‌رفت.فکر کردم باید دستهام را محکم بگیرم که بدنم را نگه دارم.اما همین که پاها هردو آویزان شد، دست‌ها نه چنان که نقشه ها کشیده بودم، بل به آن صُور که خود خواهد، و بشر مگس بکشد، به زمینم کوباند. و در این کوبش،چانه و بازوهایم به دیوار مالید و زخم شد و حالا که درازکش در محضر دفتر خاطره نویسی هستم، هربار که سرم سنگین می‌شود و چانه بالش می‌بوسد،دردی به سرم می‌زند که بوسه به غلط‌کردن می‌افتد.آخ آخ آخ... بوسه گفتم و یادم آمد فراق همسرجان.هفت ماه شد که دریغ از دیدار،چه رسد به بوسه.هفت ماه شد که آن سوی دنیای مجاز، دوریمان را طنز کرده‌ایم و به سورپرایزهایی که این مملکت گل و بلبل قرار است به سرمان بیاورد میخندیم.هفت ماه شد که فحش کشی شده وردِ زبانم.
یا تو بیا یا من بیام قربان جانت...
داستانِ یک کلید ببین مرا به کجا کشاند،استغفرالله.
خلاصه بعداز تکاندن گرد و خاک زمین خوردن و شکرِ ایزد که احدی نیست که ببیند و بخندد_چراکه ،کسی را آویزان ببینم، خودم به استهزایش مینشینم_ فاتحانه در گشودم و بفرمایید غرّایی از تهِ تهِ گلو نثار اولیای مکرمه کردم.اما نگاهِ مادرم همان دمِ نخستین چانه ‌ی زخمی را دید و فاتحانه‌ها فاتحه شد.دخترم صورتم را ناز کرد که مامانم زخمی شده.بابا ولی " گفتم که دستهات را ول نکن" را نصیب حقیر کرد.بی خبر از اینکه هفت‌گانه است خبری از باشگاه و ورزش و پرش ندارم.آخ آخ آخ هفت ماه گفتم باز...
هفت ماه است که یار به خود ندیدم...استغفرالله.