دو فرشته ی بالدار ظرف الکل را لابد از آسمان برای زمینی‌ها به ارمغان می‌آورند که عکسشان روی شیشه ی الکل هست. فشار انگشتهایم روی شقیقه هایم با هر نبضی که میزند محکمتر میشود. میمالمش به شقیقه هام،پیشانیم نوک بینیم و پشت گردنم.بویش به دماغم میرسد اما هنوز سرم درد میکند.دارد اثر میکند.تمام پیشانیم خنک میشود.نقطه های خنک یکی یکی می‌ترکند انگار.حواسم میرود به آنها و به چین.به روزهایی که تو سرم را میگرفتی لای دستهات و انگشتهات را میگذاشتی روی بندمفصل های جمجمه ام و فشار میدادی.بعد الکل را می‌مالیدی به دستهات و تند تند میزدی به شقیقه هام.چشم هام را میبستم که صدایت همه جای سرم قدم بزند:" یه کوچولو تحمل کن الان خوب میشی گوزلیم.این الکل رو یکی از دوستای چینیم بهم معرفی کرد. خیلیییی جواب میده برا سردرد."
باز که میکنم تو باز هم نیستی.شب به خیال‌هام میخندد و نفس‌های آدا تنگ تو میشود وقتی سرشب گفت:" بابا اگه بیاد اینجا توی راه مریض میشه میمیره."
انتظار تو ،باران اشکهای توست برای کویر دل من عزیزم.
چه خوب که برای مادرت هم از آن الکل معروفت آورده ای.امشب باز سردردم را خوب کردی بی آنکه بدانی. امشب باز به یاد تو مینویسم.نوشتن شده شوهرم عشق من. تو که دوری او به بالینم میآید و آرام میشوم. از تو میگوید و میگوید و میگوید...کوید۱۹ آن کوه معلوم است که فرهاد می‌طلبد برای فروپاشی. من آنم. شیرین لب من، ۹۹ هم تمام میشود.با تو قرن عوض میکنم به خوشی به سلامتی به مستی.
چشمها ماشین زمان دارند. میبندی و می‌بردت تا دورها تا سالها... تو میگویی یکروز سوار کشتی ات میشوی و میروی دور دنیا. سگرمه می رود توی هم،
_ پس من چی؟!
+بعضی وقتا میبرمت با خودم.
تکانی میخورد و غبغبش باد میکند
_ اگه وقت کنم باهات میام. مجبورم همه جای دنیا جشن امضای کتابم رو بدم.
صدای خنده هات میدود توی سالن فوتبال مغزم.
تو بخند عزیزدوردونه. تو بخند عزیز دورم...
