
نگاهش باز به نقاشی روی دیوار ثابت ماند.چشم های قشنگی داشت.نمی دانست.کشیده، سیاه وُ شرقی. شبها تشکِ آبیاش را که پهن میکرد،سرش را روی بالش استوانهای شکلش که میگذاشت،نورِ تیرِچراغِ برقِ کوچه درست میاُفتاد روی همین دیواری که تابلو خانه کرده بودتش!
زنعموی پدرش -که سالها پیش از عمو جدا شده بود اما همه هنوز زنعمو صدایش میکردند- پیارسال که از هلند آمد، از طرف عموی تودهایِ فراریِ بابا کادو آورد.مادر چندان خوشش نیامد.اگر تابلوی ابریشم بود باز یک چیزی! برای همین مهمانِ اجباریِ اتاقِ او شد. معصومهی چهارده ساله، خیره به تابلو، هر شب با شخصیتی از رمانهای خواندهاش در یکی از صندلی ها چای میخورد. لاته و کاپوچینو و اسپرسو نمیدانست.او عاشق چایی بود.یک سالی هم میشد که مردسیاهپوش را میپایید. زیرچشمی نگاهش میکرد. موهایش را میبافت و آویزِسینهاش دلبری میکرد اما سیاهه نشد که رخ دهد. میدانست روزی که برگردد او هم عاشقش میشود.
شبها بااو حرف میزد.سیاهی جوابش را با لبهای معصومه میداد و وقتی میگفت دوستت دارم، معصومه آب میشد و در روشنایی آب از خودش میپرسید: چرا مثل همکلاسیهایم نامهی عاشقانه از شاگرد بقالِ سرِکوچه نمیگیرم اما معشوقهی یک سایهی خیالی شده ام؟! نمیدانست.
آن شب تشکش را که پهن کرد،نقاشی را ندید.خبری از ستارههای آتش نبود.مشتریهای کافه نبودند. پسرک پیادهرو نبود.سیاهی نبود. روز قبل صدای خاله اش را از آشپزخانه شنید که گفت: آن نقاشیِ کافه را به من میدهی خواهر؟
چشمهاش را بست و به دیوار خالی خیره شد.همه همانجا بودند.حتی سنگفرش های نارنجی.مدادرنگیهایش را آورد و کشید.سیاهی همان بود که بود.از خودش اگر میپرسیدی با اصلش مو نمیزد! از من اما هیچ نپرس.?