
من فقط یک سنگ بودم.همین.با وجود سنگی، با آبهای خروشان غریدم که نیا لعنتی نیا. آمد و سر خورد و رفت و جنازهاش پیدا نشد.لعنت میفرستد مادرت به من دخترجان. منکه گفتم نیا.برای یک سلفی مرا بدنام کرد و تورا یتیم. حالا تو با آن عکس پدرت چه کنی وقتی بزرگ شدی. لابد تو هم نفرینم میکنی. من نفرین شده ی طبیعتم وقتی نمیتوانم خودم را از شر شلاقهای خروشان نجات دهم.وقتی نمیتوانم تنِ لشم را تکان دهم.دخترجان تو میتوانی ولی.بزرگ که شدی تکان بخور.توی همان آخرین عکسِ پدرت نمان.به ولله که آدمها خرند. مادرم به دنیا با هزار زبان میگوید سفر بکنید مریض میشوید میمیرید. شمال آمدنت چه بود توی این ۲۰۲۰ طلسم شده ی خاک برسر کرونایی. گوش نکردی آمدی، روی من فلک زده باید عکس یادگاری هم بگیری که خریتت جاویدان شود؟! دخترجان من یک سنگم که هیچ حسی ندارد. انتظار دل رحمی از من نداشته باش.نه از من که ازهیچ کس نداشته باش. دنیا و آدمهاش را سنگ ببینی سر نمیخوری که جنازهات هم پیدا نشود. پیدا بشود هم توفیری ندارد وقتی مرده ای. زنده بمانی تکان میخوری.میروی جایی میخوری و کیف دنیا را میکنی.بمیری ولی نیست شدهای.شاید حتی سنگ هم نشوی.بشوی مدفوع یک ماهی لاش خور. زنده بمان دخترجان. شاد باش و از سنگ شده ها عبرت بگیر.