استارت زدم و صدای موزیک را کمی بلندتر کردم. صدای دلنشینی داشت: جانیم گوزوم هر سوزوم، سنسیز من نئجه دوزوم
صدای عصای مامان با تق تقش نشست صندلی جلو و آدا که صداهای عجیبی درمی‌آورد آن پشت و دل من که می رفت برایش که بزرگ میشود و میخواهد آهنگها را تکرار کند.
_ مامان الانم که جاده خاکیه، خودت گفتی میتونم جاده خاکیها بیام بغلت و فرمون و بگیرم.
_ نه مامان این جاده خاکی برا من نابلده.
_ لوطفننننن
_ نه!
تحکم نه گفتنم خنده را نشاند روی لبهام! آدا با همان نه قبول کرد و خنده رفت نشست روی قلبم.
_ میبینی باغ اسماعیل چه باصفاست؟
با صدا قهقهه میزنم
_مامانِ من برای شما صفاش فرق داره چون خاک پدرته، برادرت اونجا کار کرده.تو دوسش داری.
_ خدا خیرت بده دخترم. به آروزی دلت برسی که زحمت میکشی و منو میبری و میاری. دلم باز میشه اینجا.
آب شدند قندهای دلِ عروسم.
سنگریزه های جاده ی خاکی ِ راهِ برگشت اما برای من شده بود اشکهای بی دریغ دختردایی همسرم که برای سگ افلیجش میریخت.از جلوی چشمهام نمی‌رفت، نه دستهای زن جوان که خیسی صورتش را پاک میکرد و نمیخاست گریه کند اما چشمها هیچ حرف نمیشنفتند؛ و نه سگش که بی اعتنا به پاهای بی‌حرکتش به من غریبه پارس میکرد.
ماشین را که پارک کردم صدای خوشآمدیدِ دایی را شنیدم، با همان حجب و مهربانی همیشگی‌اش و نگاه پراز قدردانش که داد میزد: ممنونم که خواهرم را به من رساندی. تا پایین پله هایی که خودش آجرهای آنرا چیده بود آمد و دست مامان را گرفت.
حواسم به آدا بود که میخواست راهی باز کند و زودتر به بالا برسد، همانجا که صدای پارس می‌آمد.
_ اسماعیل من میترسم.بگو ببندندش.
_ زهرا نترس.کاریت نداره.
مامان اصرار میکرد و او تکرار که کاری ندارد.
ده پله بود و نبود که رسیدیم. سگ_ اسمش یادم نمی‌آید.چیزی شبیه آیماز بود_ با هرچه درتوانش بود پارس میکرد که نیایید غریبه ها به محل من. دیدمش. کنارش غذا و آب بود.زیرش زیلویی انداخته بودند. حیوان بیچاره رفع حاجت کرده بود همانجا. مگسی ندیدم و این یعنی تازه کثیف کرده جاش را.هرچند گلناز بعدا گفت که دارویی به سگهایش می‌مالد که هیچ حشره ای اذیتشان نکند.سگهاش را قبلا هم دیده بودم.عجیب دلبسته شان بود. یکبار دیدم که پشت باغ بردتشان تا هوا بخورند. هردو به پروپایش میپیچیدند و او قربان صدقه شان میرفت. جثه ی آیماز بزرگتر بود پاها کوتاه و گوشها کمی دراز.سفید و پرجنب و جوش. لحظه ای بند نبود.نه پایشان نه پارسشان.
حالا آیماز اما خودش را میکشید تا ناباورانه شاید مرا بترساند.
زندایی به سرعت گلیمی پهن کرد و با فاصله نشستیم بیرون و تکیه دادم به دیوار شیراَزَن و این شیرازن خودش داستانی دارد.یک چاله ی حوضمانندی درست میکنند و انگورها را می‌ریزند توش و با پا له میکنند تا آبش بریزد از لوله ی ته حوض توی تشت و بعد از خاک صافی بگذرد و توی اجاقِ بغلش بپزد و بشود دوشاب یا همان شیره ی انگور.
تکیه دادم به همان دیوار.زندایی فی‌الفور چایی آورد. مامان برای برادرش از درد بعداز تاسوعایش میگفت که تا چندروز با عزراییل کشتی میگرفته و دایی هم از درد پاهای زنش که سراغ دکتر ارتوپدِخوب از تهران هستند و فلانی وقتی میگویی از شهرستانی و بدخیمی، نه برای شش ماه بعد که ماه بعد نوبت میدهد برایت.
گلناز آمد.تلفنش چسبیده بود به دستش. دفعه ی قبل گفت که ادمین یک کانال است. سرش شلوغ است خداروشکر.نشست و چایی خوردیم. باز همان سوال تکراری و پرمحبت این هشت ماه.
_ بالا چه میکنی؟ دلتنگ که نیستی؟
_ دلتنگ باشم چه کنم. چاره ندارم زندایی. اما‌خداروشکر سالمیم. بالاخره فرجی میشود.۴ماه هم صبر میکنیم.اگر نشود ما برویم_ یک سر طناب دست خودمان است_ او میاید.
آدا میاید.
_ مامان چشماتو ببند بیا یه سورپرایز دارم برات.ولی آخه اگه ببندی می افتی.
و متفکر دنبال راه چاره میگردد.
_ خب اگه تو دستمو بگیری که من نمی‌افتم.
میخندد و دستم را می‌کشد.
گلناز گفت: مواظب در اجاق باش گوشه ش تیزه.
دوباره که گفت چشمهام رو باز کردم و به سرعت در را بستم.نزدیک بود سرآدا بخورد بهش. حرصم میگرد از خودم .میشد گوشه ی چشمم باز بماند.او که نمیفهمید. گاه فکر میکنم خودم هنوز با سی و چهارسال سن همسن دخترم هستم.
_ حالا باز کن
باز میکنم و کنار استخر میبینم خودم را.
_ ببین توی آب زنبورا افتادن مردن.
_ آخیییی
_ مامان اومدن آب بخورن افتادن تو آب.
_ خیلی ناراحت شدم دخترم.کاش نمی مردن.
_ ماماان منم ناراحت شدم ولی خب حیوونا میمیرن.اشکال نداره.
کیف میکنم از صدایش.فهمش. ذهن خلاقش. عشق میکنم با خودم که هرچه روی سفیدی مغزش نوشته ام یکی یکی برایم میخواندش.
برمیگردیم روی گلیم.
_ لیلا اون سگ چش شده؟
_ زنداداش کباب شدیم سر این آیماز. هرچی دوا دکتر کردیم افاقه نکرد.
_ عمه یه هفته ست از صوفیان و شبستر و تبریز دکتر میارم بالا سرش. سرم زدن بهش چندروز هیچی نخورد زبون بسته.
چشمهاش پر شد اما سکوت کرد.
_ ما یه بچه گربه داشتیم. طفلک موند پشت در باغ و ما نفهمیدیم.یحتمل روباه بهش حمله کرده بود.نصفه شبی خواهرم بردتش کلینیک شبانه روزی تبریز.حیوونی شبونه مرد.
_میترا آخه نمیدونی این چقدر گناه داره که.
و هق هق گریه اش شروع شد. شوکه شدم. اولین بارم بود میدیدم آدم بالغی برای حیوانش چنین زار میزند خودم چند وقت پیش که رفتم سری به عموی سنگ تراشم بزنم دیدم یک زن قرتی با خواهر و شوهرش آمده که سنگ قبری سفارش دهد برای طوطی اش _ کارلوس_ ! و کلنجار ذهنی زن برای انتخاب شعر روی سنگش! آنروز خیال کردم او میخواهد متفاوت باشد توی دهش که مثلا آره من از تهران آمده ام و این اداها مال پایتخت نشین هاست. اما اشک های گلناز ادا نبود. هنوز در آشپزخانه را باز که میکنم فکر میکنم گربه ام همانجا دراز کشیده و باید مواظب باشم پایم را روش نگذارم. وقتی مرد دلم گرفت. اما گریه ام برای حیوان برمیگردد به مرگ جوجه ی زردی که مادرم از شنبه بازار به زور خرید و من ۵ سالم بود! گریه ی گلناز شوکه ام کرد.مامان راهم شوکه کرد که گفت:
گلناز گریه چرا.از قدیم گفتن توی خونه اگه حیوون نگه داری و بمیره دفع بلا شده.
_عمه آخه این زبون بسته بجز من کسی رو نداره.خدا به زمین غیب بزنه اون دکتر و که اومد گفت مشکل از شکمشه که کار نمیکنه. دارو داد.بهش بی حس کرد بدنش رو. اولش پاهاش حس داشت.بغلش که کردم گازم گرفت.از درد. انقدر شیطون بود ورجه وورجه میکرد لابد از جایی افتاده و کمرش شکسته.دکتر گفت بیست روز صبر میکنیم اگه خوب نشد بیارین با آمپول خلاصش کنم.طفلی پاهاش آخه خیلی کوچیکه.سه روز سرم زدن بهش هیچی نمیخورد.شکمش چسبیده بود به پشتش.حالا ولی سیر نمیشه.
و خندید.مادرانه خندید.یادم آمد وقتی دنبال آدا رفتم دیدم که مدفوع آیماز را تمیز کرده.
چشمهاش را پاک میکرد و اشکها میریختند روی گونه هاش بازهم.
گریه هاش ناراحتم میکرد.گفتم
_ بهرحال آدم دلبسته میشه.
و صحبت را کشیدم سمت شیرازن که چطور باهاش کار میکنند.گلناز گفت من اجاق را بیشتر دوست دارم. بوی دود که به غذا میخورد خوشمزه تر میشود.خودم با خاک و گِل یک اجاق کوچیک درست کرده ام که مثل قابلمه است. هیچ کثیف هم نمی‌کند.میگذارمش توی تراس خانه ام.یک ذغال برشته بزارتوش، و چندتا ذغال دیگر بچین روش و درش را بزار.خیلی زود آماده میشود و جان میدهد برای دیزی.
زندایی که چشمان مشتاق مرا دید گفت
_ یکی هم اینجا درست کرده میدهم با خودت ببری اما نباید جای نمناک باشد.خراب میشود.اینهاراباید حرارت داد اما ما دستگاهش را نداریم خب.
_ مامان نمیشود که اجاق بگذارد توی چمدانش و ببرد چین.
و میخندد و عکسهای اجاق ساخته ی دستش را نشانم میدهد.خوشم می‌آید از هرچیز که بوی تاریخ و قدیم بدهد.
آدا همه ی صحبتهای مربوط به آیماز را با گوش جان میشنود. میاید نزدیک و توی گوشم میگوید:
گربه ی مرا هم تعریف کن.
_ خودت بگو
و نمیگویم که وقتی نبودی من تعریف کردم
_ من خجالت میکشم.
_ خب خجالت بکشی آدمها حرفهات رو نمی‌شنوند.
اخم میکند اما نمیخواهد متکلم وحده شود.میدانم چطور به حرفش آورم.میپرسم:
_ آدا امروز هم زاغها تخم مرغهای باغ حسن بابا رو بردن؟
و شروع میکند با هیجان از پرنده هایی میگوید که حسن بابا نمیداند چه جوری پدرشان را درآورد.
دایی و زندایی و گلناز به شیرینزبانی اش میخندند و مامان قربان صدقه ی نوه ی پسر بزرگش را میرود و قرص یک ساعت قبل از شامش را که میخورد کم کم آماده میشود برای رفتن.دایی تا پایین ده پله میاید.قلبش را پارسال عمل کردند.مرد مهربانی ست. نگاه هاشرا دوست دارم. صاف است و هنوز روستایی مانده.
سوار ماشین میشوم. استارت میزنم و صدای موزیک را کمی بلندتر میکنم. جانیم گوزوم هرسوزوم سنسیز من نئجه دوزوم....
