خونه ی آبا

سرخ شده ام. پاهایم باز هم خون بالا آورده اند. شیرین و مینا و مریم و نازیلا و چندتای دیگر سوار دوچرخه بودیم. یکی روی فرمان نشسته.یکی صندلیِ بار دوچرخه را صاحاب شده و آن یکی روی پیچ مهره های لاستیک عقب ایستاده و من هن هن کنان میرانم. قهقه هایشان توی گوشم میپیچد. پاهای کوچکم رکاب میزند و من فقط میتوانم لبخند بزنم. توی کوچه ی حاج علی خان که میپیچم، دوچرخه کج که می‌شود همگی میافتیم. شیرین می‌افتد توی جوب و رکاب، پایم را خون می‌کند. هیچ کدام گریه نکردیم.اخمهامان جنگیدند‌ و دوباره سوار شدیم.

خانه ها درهاشان طاق باز است. مستقیم میروم سر یخچال و گوجه را میکشم به دندان. شنبه ها سوری داشت یخچال خانه ها. زن ها چادر به سر و زنبیل به دست برمی‌گشتند از بازاری که حالا رفته به پایین ترین نقطه‌ی شهر من. آنروزها زنبیل را می‌انداختم روی فرمان دوچرخه ام و هر هفته حداقل یکبار از زمین جمع میکردم هرچه را که میافتادم و میریخت بیرون از زنبیل! چندباری مسیر خانه تا بازار را رکاب میزدم. خالی میرفتم و پر برمیگشتم.

آب گوجه میریزد روی لباسم. خون پایم و رد سرخی گوجه ی لباسم داد مادرم را درمی‌آورد. زود ساکت می‌شود اما. عادت کرده به شیطنت‌هایم.تمیزم میکند و می‌گوید زود آماده شو بریم خونه‌ی آبا....خونه‌ی آبا یعنی تفریح بی‌حد و حصر.یعنی بوی نان تازه از تنور درآمده...یعنی خمیربازی...توپ...و بچه ها...که از هر سن و شکلی پیدا میکنی. خواهرم لباس های قشنگ و مرتبش را پوشیده و با دختردایی ام پچ پچ میکند و میخندد. آنروزها هیچ کنجکاو نبودم که چه می‌گویند.حواسم نبود.بعدها وقتی شنیدم تازه فهمیدم که من چقدر از دنیای دخترها دور بودم.همبازی ام پسرها بودند بیشتر. کشتی میگرفتیم که آغا ببیند و بخندد و دل ما عروسی بگیرند و کل بکشند. زنها همیشه کار می‌کردند اما صدای خنده هاشان توی گوشم هست.امروز میگویند نمی‌خواهند به آنروزها برگردند اما همه ی خاله ها و زندایی ها و مادرم.. آخ مادرم....آنروزها خوشحالتر بودند.جوانتر بودند‌.موهایشان سفید نبود و با هربار بلندشدنشان آخ نمی‌گفتند. میرفتیم بالای پشت بام گلی خانه ی آبا و پارچه می‌بستیم سر یک طناب و می‌انداختیم پایین که تخم مرغ رنگی و آبنبات چوبی ببندند بهش و ما ذوق کنیم.به بزرگترها شاید پول میدادند.چه فرق می‌کرد برای من؟ همین که خیال میکردم کار عجیبی میکنم هیجان داشت. از آن خانه ی گلی و حیاط درندشت حالا تنها چیز آشنایش سقف یک اتاقش است که با دیلم های چوبی سرپا مانده.اینهمه سال... یادگار حاج هاشم متولی... شیخ زاده ای که هنوز هم از پیرمرد و پیرزن ها میشنوم که مرد تنومندی بود که خوبی و مردم داری‌اش زبانزد بوده‌. که پدرشوهرم همیشه میگوید: "دخترم! هم ذات تو و هم شیر تو پاک و جوانمرد است. حاج حسین و حاج هاشم از بهترین مردهای روزگار بودند."

و من همیشه بعداز این جمله فکر میکنم که پنجاه سال بعد هم کسی این جمله را به دخترم میگوید؟! که دخترم هم به اندازه ی من مغرور می‌شود به اجدادش؟ بعد به خودم می‌آیم و میگویم زمان خیلی زود عوض شد.دنیا عقب افتاده از زمان انگار. دختر من بزرگ که شود هرگز خانه ای با سقف چوبی نمیبیند...شاید هرگز در خانه ای بوی نان و حرارت تنور نبیند...چه خیال خامی میکنند آنها که به امید بازگشت روزهای کودکی شان گوشه ای از خانه را به قول خودشان سنتی می‌چینند.آن گوشه بوی آغا نمیدهد... بوی خاک جاروخورده و آبدیده نمیدهد... بوی تخم مرغ رنگی نمیدهد...آه بوی خنده های از ته دل را نمیدهد.

امشب خانه ی آبا بودم. عوض شده حسابی.خیابان ستار رفته توی شکم حیاطی که عروسی بود توش و ما خیاری میخوابیدیم زیر ستاره هایش. آبا همان است اما. همانقدر مهربان و نرم....آنروزها فکر میکردم چقدر می‌تواند نرم باشد! میخواستم سفت بغلش کنم که نرمی اش باید مثل پنبه باشد.خجالت می‌کشیدم ولی.هنوز هم نرم است بازهم خجالت میکشم.چندباری دستش را که گرفتم دیدم که حدس های کودکی ام درست است. صبح که بیدار می‌شود موهایش را باحوصله شانه می‌کند و با کش میبندد.هرروز دعایم میکند که انشالله به بختت برسی. بختی که چیزی به یکسال دوری‌اش نمانده. بختی که روزها را میشمارم برای دیدنش....

همیشه می‌گوید صبر داشته باش و به روزهای خوبی که میآید فکر کن. گوشش سنگین شده ولی عجیب حافظه‌ای دارد. بزرگزنی ست این زهراآبای ما. طلاق گرفت از شوهر اولش بخاطر خیانتش در زمانه‌ای که طلاق مد نبود!!! و شد نامادری مهربان و صبور پنج بچه. خودش هم پنج تا آورد. حالا خودت تصور کن خانه ی آبای کودکی من پر بود از نوه های بیشمار....نوه های حاج هاشم و حاج زهرا... پر بود از خنده های بی انتها...