زنان شهر من اینروزها حسابی به من لطف دارند.قلمم را دوست دارند.باورش سخت است اما مرا هم میپسندند.
زنها برای من مقدسند. نه از آنروز که مادر شدند و درد کشیدند و بهشت رفت زیر پایشان.نه! زنها برای نمادِ آرامشی ثابتاند. خودم مثلا.همین یک هفته همین اتاق هتل را که نمیدانم قبلا کهها درش زندهبودهاند، را خانهاش کرده ام.تمیز و مرتب. بوی پیاز داغش مستم کرده.من فدای خودم شوم که زنم.و فدای تک تک زنان شهرم شوم که خوب میدانم زندگی در شهر کوچک چه قدر میتواند برای یک زن قرن بیست و یکم که با گوشی دستش دنیاهای دیگر را میبیند، سخت باشد. ما زنان صوفیانی خوبیم.قانعیم به همان پارک بالای تپه که قبرستان اجدادمان بود و بعدش چرخ و فلک آمد و رفت دوباره شد قبرستان! ما زنان و دختران صوفیان قانعیم به پارکی که بوی مرده داشت اما بوی کیکهای خانگیمان شُست و بُرد و بوی شیرینی نشست روی تمام پله هایش.ما زنان صوفیان زیرِچادرهای سیاه و شالهای رنگیمان دنیایی داریم از محبت به خانه و مادر.آه مادر...ما بزرگ میشویم.عصای دستشان میشویم.جان میدهیم برایشان.سرمان میرسد به عرش اما هنوز سر به زیریم. هنوز ساکت برنج آبکش میکنیم و غذا به دهان که میبرد، مشتاقانه منتظریم بگوید: به به دستت درد نکند.
آه ای زن.مثل تو نمانده.مثل تو نمانده.دنیا عجیب با کله دارد سقوط میکند.محبتش عجیب بوی پول میدهد.تو بمان .همینقدر صاف.همین قدر زیبا.
چه باک اگر چروک افتاده گوشهی چشمهات.چندکیلو زیاد شدی.لباسهات به روز نیست.چه باک.تو خودت باش.تو خودت را دریاب.به ولله که تو زیباترین موجودی هستی که دیدم.تو مهرت را نثار دنیای بیمهر کن میترای من.تو بخند تو بخند که زندگی بخندد.که جوادت بخندد که آدایت بشکفد....