
چشم هایم را که باز کردم،آیجانا با قدّ بلند و موهای سیاه صاف شلاقیاش، آمد نشست روبه رویم .باز هم آن رژ کالباسیِ مات را به لبهای نازکش مالیده بود.چشمهای ریزش را سایهی قهوهای کشیده بود.چندنفری که گفته بودند شبیه چینیهاست،از دایرهی ارتباطاتش بیرون افتاده بودند.همیشه شیک و مرتب لباس میپوشید.احتمالا داشتم خوابش را میدیدم که اولین تصویر روزم،گردنبند طلایی اش بود که اسمهای آیجانا، اِمیر(پسرش) و کنان(همسرش) نقش داشت.ازآن آدم های خیلی نادرِ روزگار است.هرکسی نمیتوانست با او رفیق بماند.من اما کلکسیونِ آدم دارم.با نژادها و ملیتهای مختلف.آیجانای قزاقستانیِ روس زبان که ترکیِ استانبولی را به واسطه ی شوهر ترکش با لهجه خیلی شیرین صحبت میکند؛ استفانیِ آمریکایی که گونهها و سینه اش سرخ است،؛ هِیزِل از کرهی جنوبی که پشه ها پاهای لختش را طوری میخورند که همیشه شاکی ست؛ اِیوای باهوش از آلمان، پینار و آلپین از ترکیه؛ ناتسومی از ژاپن؛ سمیرا و معصومه از ایران... آه برگردم پیش آیجانا.رژهای تناژ قرمز عجیب به صورتش میآمد اما هرچه می گفتم میگفت نه! قرمز به تو میاید.حتی یک رژ مارک ژیوانژی سرخابی هم داشت که به من دادش.مهربان بود اما زبان برنده اش و رک گویی هایش متفاوتش میکرد.تعارف نداشت با کسی.چیزهای زیادی از او یاد گرفتم. خوب بلد بود پای خواسته هایش بایستد. خواسته هایی که دقیق و با جزئیات کامل میدانست چیست. اهدافش را انگار از شکمِ مادرش نوشته بود و تمامِ قدم های زندگیاش را در همان راستا برمی داشت.خوشم میآمد ازش.رقصیدن را دوست داشت مثل خودم.زندگی برایش لاکچری باید می بود.و بود. حتی به زور. خانه اش هتل پنج ستاره ی شانگریللا بود. همسرش هم فهمیده بود این را لابد! دلم برایش تنگ شده.سه سالی میشود که شوهرش سرآشپز شانگریللای دبی شد و از شنزن رفتند.چندباری به دولتِ اینترنت،تصویری صحبت کردیم.اما دلم برای ایرادگیر های کمالگرایانهاش، شکایت هایی که از دست چینیهای به نظرش کثیف می کرد، تنگ شده.بعدها خودش اعتراف کرد وسواسِ تمیزی دارد و همین آزارش میدهد.نمیدانم عرب ها تمیزتر از چینی ها هستند یا نه.آیجانا ولی خیلی تمیز بود.همیشه ژل ضدعفونی کننده داشت وقتی کرونا هنوز مد نبود. روزی که کرونا رفت به دیدنش میروم و لاکچری وار مهمان خانه ی پنج ستاره اش می شوم.