لاغرُ و زیباست. چشمهاش را که سیاه میکند میرود تا عمق وجودت مینشیند و چای میخورد.
رنگ و لعاب همان مداد چشمش است و بس.بلد نیست.نگاه میکند به آینه ها و دخترهای توی دلش اما یاد نمیگیرد.
یک روز تخم یک مورچه رفت توی مغزش.عاشق شد.مورچه حرف نمیزد.مورچه خوشحالیهاش را میخورد و بالغ میشد و او نمیدید.مورچه میخورد و میخورد و کثافت رودهها اشک میشد و سیاهی چشمهاش میریخت توی چال گونههاش. مورچه فسفرهای خوشحالیاش را لگد میزد و سیاهی چشمهاش میریخت.میگفت دنیا مرا شاد نمیخواهد.مورچه باورش داده بود اشکهاش مقدسند، اشک ها لطف خداوندیاند. او انتخاب شده تا عاشقی کند.مورچه دیوانهای کرده بود.انقدر خورد و خورد که تمام وجودش را گرفت.حالا اشک نمیریخت.حالا به تقدس ایمان نداشت.حالا میدانست مورچه منیّتش را گرفته.هیهات خیلی دیر....خیلی دیر....