در برخی موارد، احتمالاً نمودار سازمانی شرکت خود را دیده اید. و احتمالاً حدس زدن ظاهر آن آسان است. نمودار سازمانی معمولی شبیه یک هرم است که مدیران ارشد در بالا، مدیران میانی در پایین و در نهایت کارمندان در سطح کارمند قرار دارند. با این حال، هر شرکتی با ساختار سازمانی سلسله مراتبی بهینه عمل نمی کند. انواع مختلفی از نمودارهای سازمانی وجود دارد زیرا انواع مختلفی از ساختارهای سازمانی وجود دارد.
بیایید به هفت نوع متداول انواع ساختار سازمانی و اینکه چرا ممکن است هر کدام را در نظر بگیرید، نگاهی به سایت منبع هم بیاندازیم.
نمودار سازمانی هرمی شکل که قبلاً به آن اشاره کردیم، نمودار سازمانی سلسله مراتبی نامیده می شود. این رایج ترین نوع ساختار سازمانی است - زنجیره فرماندهی از بالا (مثلاً مدیر عامل یا مدیر) به پایین (مثلاً کارمندان بی تجربه یا کم مهارت) می رود و هر کارمند یک سرپرست دارد.
· سطوح اقتدار و مسئولیت را بهتر تعریف می کند
· نشان می دهد که چه کسی در مورد پروژه های خاص به چه کسی گزارش می دهد یا با چه کسی صحبت می کند
· کارکنان را با مسیرهای شغلی روشن و فرصت هایی برای پیشرفت ترغیب می کند
· به هر کارمند حوزه ای از تخصص اختصاص می دهد
· ایجاد رفاقت بین کارمندان در یک بخش
· بوروکراسی اضافی می تواند نوآوری یا تغییرات مهم را کند کند
· ممکن است منجر به این شود که کارمندان از طرف بخش به جای کل شرکت عمل کنند
· می تواند باعث شود کارمندان با تجربه کمتر احساس مسئولیت کنند و قادر به بیان ایده های خود برای شرکت نباشند
مشابه ساختار سازمانی سلسله مراتبی، یک ساختار سازمانی عملکردی با پست هایی که بیشترین مسئولیت را در بالا دارند شروع می شود و از آنجا به پایین کار می کند. با این حال، اول و مهمتر از همه، کارمندان بر اساس مهارتهای خاص و عملکرد مربوط به آنها در شرکت سازماندهی میشوند. هر بخش جداگانه به طور مستقل مدیریت می شود.
· به کارمندان اجازه می دهد تا روی نقش خود تمرکز کنند
· تخصص را ترویج می کند
· به تیم ها و بخش ها کمک می کند تا احساس قدرت کنند
· به راحتی در هر اندازه شرکتی مقیاس پذیر است
· می تواند مناطق مجزا در یک سازمان ایجاد کند
· ارتباط بین بخشی را دشوار می کند
· فرآیندها و استراتژی ها را برای بازارها یا محصولات مختلف در یک شرکت مبهم می کند
یک ساختار سازمانی افقی یا مسطح برای شرکتهایی مناسب است که سطوح کمی بین مدیران ارشد و کارکنان سطح کارمند دارند. بسیاری از شرکت های نوپا قبل از اینکه به اندازه کافی بزرگ شوند که بخش های مختلف داشته باشند از ساختار سازمانی افقی استفاده می کنند. با این حال، برخی از سازمان ها این ساختار را حفظ می کنند زیرا به معنای نظارت کمتر است و مشارکت بیشتر همه کارکنان را تشویق می کند.
· به کارکنان مسئولیت بیشتری می دهد
· ارتباطات بازتر را ترویج می کند
· هماهنگی و سرعت را هنگام اجرای ایده های جدید بهبود می بخشد
· وقتی کارمندان به هیچ مدیر واضحی گزارش نمی دهند، می تواند سردرگمی ایجاد کند
· می تواند کارکنانی با مهارت ها و دانش عمومی تر تولید کند
· از آنجایی که شرکت فراتر از وضعیت راه اندازی رشد می کند، حفظ آن می تواند دشوار باشد
در ساختارهای سازمانی چند بخشی، بخش های یک شرکت منابع خود را کنترل می کنند و اساساً به عنوان شرکت خود در سازمان بزرگتر عمل می کنند. هر بخش ممکن است تیم بازاریابی، فروش، یا IT و غیره خود را داشته باشد. این ساختار به خوبی برای شرکت های بزرگ مناسب است زیرا اجازه می دهد تا نسخه به بخش های مختلف این فرصت را بدهید تا بدون اینکه همه کارمندان زیر مجموعه چند مدیر باشند، تصمیم بگیرند.
بسته به تمرکز شرکت شما، چند نوع وجود دارد که باید در نظر بگیرید.
بخش ها بر اساس بازار، صنعت یا نوع مشتری از هم جدا می شوند. یک شرکت بزرگ کالاهای مصرفی مانند تارگت یا والمارت ممکن است کالاهای بادوام خود (پوشاک، لوازم الکترونیکی، مبلمان و غیره) را از بخش های خواربار فروشی یا تدارکات خود جدا کند.
بخش ها بر اساس خطوط تولید تقسیم می شوند. به عنوان مثال، یک شرکت فناوری ممکن است یک بخش اختصاص داده شده به ارائه های ابری خود داشته باشد، در حالی که بخش های دیگر بر روی ارائه های مختلف نرم افزار تمرکز دارند - مانند ب. در مورد Adobe و مجموعه خلاقانه آن با Illustrator، Photoshop، InDesign و غیره.
دپارتمان ها بر اساس منطقه، منطقه یا منطقه از هم جدا می شوند، که امکان محلی سازی و تدارکات موثرتر را فراهم می کند. کسب و کارها می توانند دفاتر ماهواره ای را در سراسر کشور یا در سراسر جهان راه اندازی کنند تا به مشتریان خود نزدیک شوند.
· به شرکت های بزرگ کمک می کند تا انعطاف پذیر باشند
· پاسخ سریعتر به تغییرات صنعت یا درخواست های مشتری را فعال می کند
· استقلال، استقلال و رویکرد فردی را ترویج می کند
· می تواند به راحتی منجر به منابع تکراری شود
· می تواند به معنای ارتباط اشتباه یا ضعیف بین ستاد و ادارات باشد
· می تواند باعث شود یک شرکت با خودش رقابت کند
نمودار سازمانی ماتریسی مانند یک شبکه به نظر می رسد و تیم های متقابل عملکردی را نشان می دهد که حول پروژه های خاص تشکیل شده اند. به عنوان مثال، یک تکنسین ممکن است به بخش مهندسی تعلق داشته باشد (به سرپرستی یک مدیر فنی) اما روی یک پروژه موقت (به سرپرستی یک مدیر پروژه) کار کند. نمودار سازمانی ماتریسی هم نقش ها و هم روابط مدیریتی را در نظر می گیرد.
· به سرپرستان اجازه می دهد تا افراد را بر اساس نیازهای یک پروژه به راحتی انتخاب کنند
· امکان دید پویاتر از سازمان را فراهم می کند
· کارکنان را تشویق می کند تا علاوه بر نقش اصلی، از مهارت های خود در ظرفیت های مختلف استفاده کنند
· نشان دهنده تضاد بین روسای بخش و مدیران پروژه است
· می تواند بیشتر از انواع دیگر نمودارهای سازمانی تغییر کند
جای تعجب نیست که یک ساختار سازمانی مبتنی بر تیم، کارکنان را به گروه گروهبندی میکند - دیگر چگونه؟ به تیم های اسکرام یا تیم های ببر فکر کنید. ساختار سازمانی تیمی برای شکستن سلسله مراتب سنتی و تمرکز بیشتر بر حل مسئله و همکاری طراحی شده است و سطح کنترل بیشتری را برای کارکنان فراهم می کند.
· بهره وری، عملکرد و دید را با شکستن مناطق جدا شده افزایش می دهد
· ذهنیت رشد را ترویج می کند
· با تشویق مشاغل جانبی، مدل های شغلی سنتی را تغییر می دهد
· به تجربه بیش از ارشدیت ارزش می دهد
· نیاز به حداقل مدیریت دارد
· در شرکت های چابک با تیم های اسکرام یا تایگر به خوبی مناسب است
· با تمایل طبیعی بسیاری از شرکت ها به سمت یک ساختار صرفاً سلسله مراتبی در تضاد است
· می تواند مسیرهای شغلی را برای کارمندان مبهم تر کند
· بیاموزید که چرا تشکیل تیم های ببر یک حرکت هوشمندانه برای کسب و کار شما است.
این روزها تعداد کمی از شرکت ها همه خدمات خود را زیر یک سقف ترکیب می کنند و با انبوه فروشندگان، پیمانکاران فرعی، مترجمان آزاد دستکاری می کنند. اما، مکان های دور و دفاتر ماهواره ای می توانند گیج کننده باشند. ساختار سازمانی شبکه ای توزیع منابع را روشن می کند. همچنین می تواند ساختار داخلی را توصیف کند که به جای سلسله مراتب، بر ارتباطات و روابط باز تمرکز دارد.
· شبکه پیچیده روابط محلی و خارجی در سازمان ها را تجسم می کند
· سازمان ها را قادر می سازد تا انعطاف پذیرتر و چابک تر باشند
· همه کارکنان را برای همکاری، ابتکار عمل و تصمیم گیری توانمند می کند
· به کارکنان و ذینفعان کمک می کند تا جریان کار و فرآیندها را درک کنند
· در مورد بسیاری از فرآیندهای خارجی می تواند به سرعت بیش از حد پیچیده شود
· می تواند کار را برای کارمندان سخت تر کند که بدانند چه کسی حرف آخر را می زند
· به نیازهای سازمان خود و فرهنگ شرکتی که می خواهید توسعه دهید فکر کنید و یکی از این ساختارهای سازمانی را انتخاب کنید.
https://www.lucidchart.com/blog/de/arten-von-organisations-strukturen