
(( میلی عزیزم، ملکه ی کوچک تاریکی های من...
این نامه بوی خون و آرامش میدهد.
آن را نخوان، آن را ببلع و بعد خاکسترش کن.
بگذار ذره ذره اش در آتش بسوزد، درست همان طور که آن موجود کثیف در زیر زمین ما سوخت، نه! اشتباه کردم؛ او نسوخت، او تکه تکه شد تا بفهمد حریم تو چقدر مقدس است.
فکر کردی از دیدن درد او میترسم؟
دخترم،من در میان فریاد هایش، سمفونی عشق خودم را شنیدم.
وقتی اره را به بدنش کشیدم، انگار داشتم غبار کثیف لمس های او را از خاطرات تو میتراشیدم.
هر قطره خونی که روی صورتم پاشید، وعده ای بود که دیگر هیچ کس، هیچ وقت، حق ندارد به تو نزدیک شود.
میدانی چه حسی داشت؟
وقتی آن زائده ی نجس لای پاهایش را از ته بریدم، حس کردم دارن بند ناف شیطان را میبرم.
دهانش را با کثافت پر کردم تا آخرین صدایی که از این دنیا میشنود، صدای پستی خودش باشد.
نوآه ترسید.
او آدم ضعیفی است.
من برای تو به جهنم رفتم و حالا که در این سیاهی نشسته ام و دارم به چشمان خیس تو فکر میکنم، به آن شبی که از ترس میلرزیدی.
نلرز.
آن ترس دیگر مرده است.
بعد از من، زندگی کن.
برو و با دیگری بخند.
بچه هایی به زیبایی ماه به دنیا بیاور؛ اما یادت باشد، یادت باشد که هر بوسه ای که دیگران به تو بزنند؛ سایه ی من آنجاست.
من خدای انتقام تو هستم.
بگذار دنیا فکر کند من هیولا ام؛ مگر برای تو مهم است؟
تو میدانی که من برایِ تو، دستم را به خون ابدیت آلوده کردم.
دوستت دارم، با همان جنونی که دیگر هیچکس توانِ درکش را ندارد))
(فین. خدای کوچک تو)