
(( عذر میخوام جناب، فندک دارید؟ ))
کاش میتوانستم در میان تپش های حنجره اش گم شوم و و آنقدر او را ببوسم که در تمام وجودم عشق جایش را به خستگی و درماندگی بدهد.
چشمان مشکی تیله ای اش در میان جمعیت فندکی از گارسون میجست.
موهای فرفری اش با نسیم بی جان پنکه دیواری میرقصیدند.
با دستان پر قدرتش سیگاری باریک را از درون پاکت بیرون کشید.
طوری لبانش را روی سیگار فشرد که گویی میترسید به این ظرافت آسیبی برسد.
پس از ساختن حصاری امن با دستانش دور سیگار بی دفاعش، فندک را از گارسون گرفت.
محو دیدن تلاش های بی صدایش بودم.
نگاه کردن به او لبخندی تلخ روی لبانم مینشاند، با اینکه او حتی حضور مرا هم حس نمیکرد.
سیگارش تمام شد، اما من هنوز از تماشایش سیر نشده بودم.
به این فکر کردم که کاش من همان سیگاری بودم که او در یکی از شب های تاریک طهران با شعله ی فندکی آتش میزد.
کاش حداقل یک بار مرا امتحان میکرد.
روحم را دود میکرد و خاکستر جسم بیجانم را در گوشه ای، روی زمین رها میکرد.
کاش جرعت گفتن این کلمات بی ارزش را به او داشتم