صدای بی پایان اعتراض

(( امروز تولد کوثر باباعه. می‌خوایم براش با کف کیک درست کنیم.)) یک پدر پر تلاش معمولی

(( آرزو؟ آرزو چیه؟)) یک کودک دغدغه مند معمولی که بازی اش را فراموش کرده است

آرزوم؟ یه 207 مشکی.)) یک جوان بلند پرواز معمولی

به جمهوری اسلامی ایران خوش آمدید.

کشوری که ارزش پولش روز به روز کمتر و تورم روز به روز افزایش می‌یابد.

اینجا اکثر پدران پرتلاش، نیمه‌ی ماه شرمنده‌ی سفره خالی شان می‌شوند.

اینجا اکثر کودکان به جای کودکی، حسرت می‌خورند.

در اینجا نام قبرستان ها با (بهشت) شروع می‌شود.

اینجا اکثر مردم حتی در دشمنی، متحدند.

متفاوت بودن، جرم است.

هزینه ها چند برابر حقوق است.

اشک مقدس بی‌صدای مادران و پدران زحمتکش، به بخشی از روزمرگی تبدیل شده است.

خنده ها مصنوعی است.

دانش‌آموزان از استرس (فردا) پیر می‌شوند.

آینده؟ این واژه‌ی غریب یعنی چه؟

نخبه ها فراری اند.

(آرامش) آرزوی مردم است.

به قبرستان استعداد ها خوش آمدید.

من معترض نیستم.

فقط می‌خواهم بدانم به کدامین گناه نمی‌توانم مانند یک دختر نوجوان معمولی زندگی کنم؟

چرا به جای چند دقيقه خنده‌ی از ته دل، باید گریه کنم که برای موفقیت تنها راهم ترک خاک و قلبم، (ایران) است؟

چرا به جای دنبال کردن علاقه‌هایم باید به دنبال عدد و رقم های مادی و موقعیت جغرافیایی ام باشم؟

چرا باید از سن کم شروع به کار کنم تا سی سال آینده شاید دستم به دهانم برسد؟

چرا عاشق ایران و ایرانی‌ام؟

چرا هر روز خبری تلخ‌تر از روز قبل می‌شنوم و آرزو می‌کنم کاش همه‌ی این‌ها زودتر تمام شود؟

چرا دلتنگ روزهایی می‌شوم که هیچوقت زندگی‌شان نکرده‌ام؟

به کدامین گناه؟

فقط می‌خواهم کمی زندگی کنم.

دوست‌دار ایران.