
در ابتدا برایم مانند یک اسب کوچک،از نژاد پونی ها بود.
تا وقتی که سرش را برگرداند.
او یک شاخ الماس مانند روی سرش داشت.
چشمانم برق میزدند.
یعنی مثل انیمیشن های جذاب دیزنی من هم میتوانستم یک اسب تکشاخ داشته باشم؟
مگر مامانی نمیگفت این ها همه اش الکی است؟
تصور این موضوع خنده ی کودکانه ای بر لبم آورد که موجب جلب شدن توجه اسب تکشاخ شد.
چشمان رنگین کمانی اش درون چشمانم بازتاب انداخت.
انگار هیپنوتیزم شده بودم.
او مجابم کرد لمسش کنم.
حتی فکر نمیکردم پوست بدنش انقدر نرم و ژلهای باشد.
نفسم برای چند دقیقه قطع شد.
بدنم همانجا بود اما روحم با سرعتی سرسام آور پایین میرفت.
انگار در حال سقوط از یک آسمان خراش بودم.
همه چیز دور سرم میچرخید.
حس آن تصادف با اتوبوس را داشتم.
نه!
حس وقتی را داشتم که فهمیدم مامانی دیگر بر نمیگردد.
نه!
آن حس...
آن حس بدتر از چیزی بود که بشود آن را توصیف کرد.
سعی کردم دستم را از روی آن بردارم اما گویا پیوندی فراطبیعی بین دستان کوچکم و بدن او شکل گرفته بود.
حس کردم استخوان های کمرم بدنم را میشکافند و بیرون میزنند، اما این فقط یک حس نبود، واقعیت بود.
آن درد فقط جسمی نبود.
حس میکردم شیطان در حال تکه تکه کردن روح کوچک و لطیفم بود.
روحم را تکه تکه کرد، سپس او را بلعید و تکه ای از روح عظیم خود را جای آن گذاشت.
با فشاری که ناشی از انفجار اسب تکشاخ بود به بدنم بازگشتم و بلافاصله به عقب پرتاب شدم. سرم به درختی قطور برخورد کرد.
حس یک دختر کوچک نه ساله با قلبی سرشار از رویا و بازی را از دست داده بودم. در عوض حس میکردم یک زن فرسوده ی هزار ساله ام.
خون سیاه تکشاخ را که روی بدنم پاشیده شده بود، پاک کردم.
بال هایم را تکان دادم.
انگار چندین سال بود که از آنها استفاده میکردم.
گویا قبلا مطعلق به شخص دیگری بودند.
روحم به من دستور داد که هر طور شده تو را پیدا کنم و به قتل برسانم.
هیچ میدانی چند سال است که دنبال تو هستم؟
بعد از کشتن تو روحم آزاد میشود؟
نمیدانم.
اما باید این کار را انجام دهم.
واقعا مرا ببخشید.
من آدم یا شایدم شیطان بدی نیستم.
چشمانت را ببند که چیزی نبینی.
۱...
۲...
٣.