
(( اه، حواسم نبود یک فنجان چای ریختم.))
(( اشکالی ندارد. بنشین. نمیخواهی کمی وارد اجتماع شوی؟))
(( دیگر به تنهایی عادت کرده ام. دوستش دارم. بهتر است از همنشینی.))
(( حس نمیکنی دیوانهای؟))
(( کاش دیوانه باشم اما زندگی ام را با دیگری شریک نشوم.))
(( اما فکر نمیکنی کمی نیازمند عشق هستی؟))
(( عشق؟ برای چه؟ چرا آرامش و استقلال خود را برای شخصی پر نقص که حضورش ابدی نیست به خطر بیاندازم؟ من خودم را دارم. صبح با اراده ی خویش از جا برمیخیزم و غذایی میل میکنم. هرگاه هرکاری که بخواهم انجام میدهم. حوالی بامداد به دل جاده میزنم و میدانم کسی نیست که نگران ساعت برگشتنم باشد. کسی نیست که برایم حد و مرزی تعیین کند که چه ساعتی،کجا و مشغول چه باشم. تا وقتی خودم را دارم چرا زندگی ام را تباه دیگری کنم؟
هعی... باز هم دارم با خودم حرف میزنم... چایم سرد شد...