تا به حال شده است که بخواهید بنویسید اما موضوعی به ذهنتان نیامده است؟
من که خیلی.
اما چرا این اتفاق می افتد؟
چون نوشتن از درونمان فوران نکرده است.
قطعا زمانی که نوشتن از درونمان فوران کند، معطل نمی کنیم مگر اینکه در شرایطی باشیم که واقعا نتوانیم بنویسیم یا اینکه جلوی خودمان را بگیریم.
که برای خودم اینکه به خاطر حال و حوصله نداشتن ننوشتم خیلی زیاد بوده!
که در هر دو صوررت امکان این وجود دارد که آن آتشفشان فوران کرده خاموش شود.
جواب این است که اگر دیدیم حس نوشتتن داریم بنویسیم و اگر این حس وجود ندارد صبر کنیم چون انقدر اتفاقاتی در دور و اطراف ما وجود دارد که آن آتشفشان درون را فعال کند.
اما راه بهتر اینه که هر از گاهی سعی کنیم بنویسیم به نظرم برای هر کدوم از ما اتفاقاتی افتاده که ارزش نوشتن رو داره یا حداقل هر کدام از ما تجربه ای داریم که بتونیم اون رو برای بقیه تعریف کنیم.
اما باید حواسمان باشد که آیا هر چیزی ارزش نوشتن را دارد؟
گاهی وقتها که آتشفشان درون فوران می کند از سر خشم است.
گاهی وقت ها باید این خشم را کنترل کرد ولی گاهی وقت ها باید فریاد زد تا در این دنیای فریاد ها، صدایمان به گوش کسی برسد یا حتی باید گاهی وقت ها سکوت کرد تا صدای فریاد سکوتمان به همه جا برسد.
ولی اگر هنگامی که باید می گفتیم و ساکت ماندیم یا وقت هایی که نباید می گفتیم و گفتیم آن وقت است که کم کاری کرده ایم!