هشت و یا ده سالم بود. تو همکلاسی من بودی. حتی دوست هم نه. فقط همکلاسی. من رو برای جشن تولدت دعوت کرده بودی. یه کارت دعوت با تم پرنسسای دیزنی. شاید هنوز داشته باشمش.
همه چیز در نظرم حساب شده و پرفکت بود. یک عالمه مهمون که با دستهای پر اومده بودن، خانواده‌ای که مشخصا به تو اهمیت میدادن، دوتا کیک بزرگی که توی یخچال برای مهمونی قبل از غروب و بعد از اون داشتن خنک میشدن.. همه چیز. و دقیقا به همین خاطر همه چیز برام غریب بود. و الان که فکر میکنم حتی عجیب.
شب شد. یک دختر بیست و چند ساله چراغهای اتاقت رو خاموش کرد، آهنگ ملودی آرش رو پلی کرد و همزمان با خاموش و روشن کردن کلید چراغ خواب روی تخت میپرید. با صدای بلند با آهنگ میخوند و به ما می‌گفت: بپرید، بپرید. خیلی جدی همه میپریدن، میرقصیدن و خوشحال بودن و من انگار توی یک کابوس گیر افتادم. تو بلند بلند میخندیدی و من نمیتونستم بیشتر از این توی اون اتاق بمونم. از اتاق اومدم بیرون و با کلی آدم بزرگ نشسته بودن سر سفره و منتظر ساندویچ الویه‌شون بودن مواجه شدم. پام روی سفره‌ی یکبار مصرف لیز خورد و وقتی به خودم اومدم دیدم ترجیح میدم داخل اتاق بمونم. احساس غربت تمام وجودم رو فرا گرفته بود. نمیتونستم هیچ چیز رو درک کنم. تنها چیزی که توی سرم بود این بود که اینها چرا و چطور اینقدر خوشحالن؟ میرقصن؟ بالا و پایین میپرن؟.. من به این فضا تعلق نداشتم و داشتم دیوونه میشدم.. و الان که فکر میکنم این تمام چیزی نبود که توی سرم بود. من به تو غبطه میخوردم.
طنین این تمام چیزیه که ازت یادمه ولی هنوز فامیلت خاطر حافظه‌ی ضعیف اسمیم هست. مدام به یادت می‌افتم و دوست دارم بدونم کجایی. امروز فکر کردم شاید بتونم داخل سایت قلمچی نشونی ازت پیدا کنم و اسمت رو گوگل کردم. فهمیدم مشغول چه کاری هستی و تقریبا مطمئنم ازش لذت میبری. من هنوز هم به تو غبطه میخورم.
طنین من سال سوم دانشگاهم رو دارم میگذرونم و طی دو سال گذشته بدترین سالهای عمرم رو پشت سر گذاشتم. بدترین اتفاقات درواقع. یجز زمانهایی که عمیق‌ترین تجربه از عشق رو داشتم، همه چیز تاریک بوده و تقریبا هر سه ماه با یک مشکل جدید دارم دست و پنجه نرم میکنم. فکر میکردم قدرت و شجاعت روبرو شدن باهاشون رو دارم. ولی فقط فکر میکردم..
طنین، من اوایل بهمن سال پیش به ریما قول داده بودم که همه چیز تا یک تیر درست میشه. من قول داده بودم که مثبت اندیش باشم، تلاش کنم، به خودم برسم.. ولی بعضی وقتها مشکل این نیست که به اندازه‌ی کافی تلاش نمیکنی. مشکل خود تویی. البته نه تو، من. مهم نبود چقدر مثبت اندیش بودم، چقدر تلاش میکردم و چقدر به خودم میرسیدم. باز هم تولد تو برای اولین بار مفهوم خانواده‌ی سالم رو به من یاد میداد. انگار که مشکل از من بوده ولی تقصیر من نیست..
طنین فردا یک تیره و هیچ چیز درست نشده. روزها رو با بلاتکلیفی و سردرگمی و شب‌ها رو هم با کابوس و بیداری میگذرونم.
