قبل از شروع بگم من محمدامین پناهی هستم و این مقاله رو AI نوشته جون خودم نمیتونم ایده و کاری که انجام شده رو بهتر تعریف کنم ولی امید وارم اصل مطلب رو برسونه
میراث جو برای ما از یک بوم کسب‌وکار و یک ایده پرزرق‌وبرق شروع نشد.
از یک سؤال شروع شد:
چرا پیدا کردن خیلی از چیزهای ارزشمند ایران، این‌قدر سخت است؟
سال ۱۴۰۳ بود. در نطنز بیشتر با هنرمندان، محصولات، ظرفیت‌های گردشگری و داشته‌های فرهنگی منطقه آشنا می‌شدیم و هرچه جلوتر می‌رفتیم، یک تناقض بیشتر به چشممان می‌آمد؛ چیزهای زیادی برای دیدن و شناختن وجود داشت، اما پیدا کردنشان در فضای آنلاین همیشه ساده نبود.
یک هنرمند ممکن بود کار ارزشمندی داشته باشد، اما به‌راحتی پیدا نشود.
یک محصول اصیل ممکن بود فقط در یک بازار محلی شناخته شود.
یک مقصد گردشگری ممکن بود جاذبه‌های زیادی داشته باشد، اما اطلاعاتش پراکنده باشد.
همان‌جا یک سؤال دیگر برایمان شکل گرفت:
اگر این مسئله در یک شهر وجود دارد، در بقیه ایران چطور؟
در سال ۱۴۰۳ وارد مرحله تحقیق و توسعه شدیم.
در آن مقطع هنوز دقیقاً نمی‌دانستیم میراث جو در نهایت چه شکلی خواهد داشت. می‌دانستیم مسئله چیست، اما باید راه‌حلش را پیدا می‌کردیم.
مدل‌های مختلف را بررسی کردیم؛ از معرفی هنرمندان و محصولات گرفته تا محتوا، گردشگری، خرید و نحوه ارتباط کاربر با این اطلاعات.
بعضی ایده‌ها روی کاغذ خوب بودند، اما در عمل نه.
بعضی مسیرها را کنار گذاشتیم و بعضی را دوباره ساختیم.
در سال ۱۴۰۴ نسخه اولیه میراث جو را آماده و به‌صورت آزمایشی اجرا کردیم. همین مرحله برایمان روشن کرد که ساختن یک محصول دیجیتال، بسیار بیشتر از کنار هم گذاشتن چند قابلیت است؛ باید ببینیم کاربر واقعاً چه چیزی می‌خواهد و چه چیزی استفاده از آن را ساده‌تر می‌کند.
از سال ۱۴۰۵ فعالیت پروژه را جدی‌تر ادامه دادیم
این مسیر را یک تیم سه‌نفره شروع کرد؛ کوچک، اما با زمان زیادی که صرف تحقیق، توسعه، آزمون و اصلاح شد.
یکی از مهم‌ترین چیزهایی که در مسیر برایمان روشن شد، این بود که نمی‌خواهیم میراث جو فقط محل فروش محصولات ایرانی باشد.
فروش مهم است و بخشی از مدل ماست، اما مسئله برای ما بزرگ‌تر از خرید و فروش است.
وقتی کسی یک محصول سنتی می‌بیند، فقط یک کالا نمی‌بیند.
پشت آن یک هنرمند است، یک مهارت است، یک منطقه است و گاهی سال‌ها تجربه و تاریخ.
به همین دلیل، ما سعی کردیم محصول را از سازنده‌اش، محتوا را از موضوعش و گردشگری را از فرهنگ محلی جدا نکنیم.
می‌خواستیم بین این بخش‌ها ارتباط ایجاد کنیم.
امروز میراث جو را به‌عنوان یک استارتاپ فرهنگی و دیجیتال با عنوان «شبکه هوشمند میراث فرهنگی ایران» توسعه داده‌ایم.
در آن می‌توان به حوزه‌هایی مثل صنایع دستی، محصولات ایرانی، پوشاک و فرش سنتی، خوراکی و سوغات، کتاب، هدایا، هنرمندان و کسب‌وکارها و سفر و گردشگری ایران رسید.
اما برای ما مهم‌تر از فهرست این دسته‌ها، تجربه‌ای است که پشت آن قرار دارد:
پیدا کردن، شناختن و انتخاب کردن.
ممکن است کسی برای خرید یک هدیه وارد شود و با یک هنر محلی آشنا شود.
ممکن است کسی دنبال یک مقصد سفر باشد و به شهری برسد که قبلاً چیزی درباره آن نمی‌دانسته.
ممکن است کسی یک محصول را ببیند و برای اولین بار درباره سازنده و پیشینه آن کنجکاو شود.
این همان ارتباطی است که از ابتدا دنبالش بودیم.
فهمیدیم مسئله ایران، کمبود نیست.
ایران هنرمند دارد.
محصول دارد.
تاریخ دارد.
طبیعت دارد.
شهر و روستا و داستان دارد.
مسئله این است که این ظرفیت‌ها همیشه به مخاطب درست نمی‌رسند.
برای همین، ما نمی‌خواستیم فقط چیزی را معرفی کنیم؛ می‌خواستیم پیدا کردنش را ساده‌تر کنیم.
از همین‌جا بود که یک ایده محلی در نطنز، برای ما تبدیل به یک مسئله بزرگ‌تر شد.
ما نمی‌خواهیم ادعا کنیم قرار است همه مسائل میراث فرهنگی ایران را حل کنیم.
اما می‌توانیم بخشی از مسیر را بهتر کنیم؛ فاصله بین هنرمند و مخاطب، محصول و خریدار، مقصد و مسافر، و فرهنگ ایران و زندگی امروز.
میراث جو حاصل یک ایده چندروزه نیست.
از سال ۱۴۰۳ شروع شده، تحقیق و توسعه را پشت سر گذاشته، نسخه آزمایشی داشته و در ۱۴۰۵ به رونمایی رسمی رسیده است.
میراث جو پیش از رونمایی رسمی در حوزه میراث دیجیتال مورد توجه قرار گرفت و نام آن در فهرست آثار راه‌یافته چهارمین جشنواره بین‌المللی چندرسانه‌ای میراث فرهنگی منتشر شد.
هنوز راه زیادی مانده، اما حالا دیگر فقط یک سؤال نیست.
یک مسیر است که داریم آن را می‌سازیم.
اگر بخواهید ببینید این مسیر امروز به چه چیزی تبدیل شده، میراث جو را ببینید.
شاید چیزی را پیدا کنید که مدت‌ها دنبالش بوده‌اید.
و شاید چیزی را پیدا کنید که اصلاً نمی‌دانستید در ایران وجود دارد.
باهم برای ایران
