با یه حساب سرانگشتی فهمیدم حدود یکساله ننوشتم
نه متنی برای بلاگ، نه محتوایی برای پیج و نه حتی برای خودم، برای کمدم برای زیرمتکام.
بیخود نبود وقتی میرفتم مسافرت حس میکردم گمشده ای دارم ولی گمشدهام توی "این سفر هم نیست!" مثه بچه ای که مشقاشو ننوشته و رفته فوتبال و همش دلشوره داره مشقام چی میشه؟
نه از فوتبال چیزی میفهمه نه از مشقاش.
منم همینطوری شدم
کوتاه و تک خطی اینور و اونور نوشتم ولی راضیم نمیکرد تا فهمیدم مشکل از ننوشتنه.
یه صحبتایی هست که باید نوشتهبشه نه گفتهبشه
باید نوشتهبشه و بره توی کمد، بره توی سطلاشغال، بره توی کلوزفرندت
نباید بزاری یه جایی از ذهنت، مغزت، روحت بمونه و هی این مغز و روحت تکرار کنه که "اینو نگفتی!"
بنویسیم تا دیر نشده
تنور داغه تو بجسبون?