
روزی روزگاری، یکی بود، یکی دیگه هم بود، یکی هم وسط داستان اومد و رفت، درسته رفت، ولی یه زمانی بود!!!
بازنده داستان ما پسرکی ست که برای شکستن سکوت شبهای خانه اش، مرغکی از خاندان خوشخوان ها خرید. با ذوق روزها خود شروع به خواندن کرد تا خواندن یاد مرغ آوازه خوانش بدهد.
یاد هم داد،،،ولی...
مرغک شاهد بزرگ شدن پسرک بود، اما پسر، شاهد خواندن مرغک نبود. هر آوازی میشنید، جز آوازی که از کام مرغک بیرون بیاید.
روزها گذشت، ماه ها و سالها هم گذشت! انگار پسرک به تنها داشتن وجود آن بسنده کرده بود تا عشق داشتن یک مرغ خوشخوان! و تنها جسم سردی از آن آرزو در آن شبها حضور داشت.
در همین روزها و شبها بود، که پسر در مسیر روزمره اش، وقتی از کنار باغی رد میشد، چشمش به مرغکی افتاد که در حال خواندن آوازی خوش بود. اما نه مرغک از آن یک پسرکی بود و نه آنقدر زیبا که در چشم این پسرک بیوفتد.
چشم بهم زدیم و دیدیم که پسرک روزها به شوق تنها شنیدن آواز خوشی که از دهان آن مرغک زشت بیرون میآید، روزمره هایش رو میگذراند و شب تنها در خانه اش مرغکی دارد زیبا،، ولی نه آوازه خوان.
مرغک زشت آوازه خوان داستان ما، تمام دل پسرک را به یکباره برد و دیگر از آن پسرک، دلی در خانه نماند.
روزی روزگاری پسرکی بود، مرغکی خرید و آن مرغ لال بود، پسرک دنبال شنیدن صدایی خوش، مرغک دیگری را دید! روزگار عجیبی گذشت، اما مرغک زشت هم در آن روزگار گذشت. روزها و شبها مرغکی بود بر خانه پسرک، که فقط بود و بود و آن هم گذشت از پسرک.
روز و روزگار پسرک را به روزگاری کشاند، که نه آوازی را زیبا میپندارد، نه پندار زیبایی را آوازه خوان!
مهم آن یکی نبود که آمد و رفت، مهم آن پسرکی بود که بود و هست!
پی نوشت: کلاغ ها راست گفتند؟ یا دروغ!