از صبح شروع میشود تا شب
میخوابم حالا هر ساعتی که شد
و دوباره بیدار میشوم، بازم هر ساعتی که شد
و امروز نگاه میکنم که نسبت به دیروزم هیچ!
و دیروزم هم هیچ ...
و نگرانم که فردا هم هیچ باشد، سهمم از روزگار
خداوند را شکر، نفسی که امروز میاید و میرود. شاید سهمم نبود و شکر که سهمم شد
خداوند را شکر که شاید بلایی سخت قسمت بود و نشد قسمتم
خداوند را شکر برای هر شِکری که بر تلخی ریخته شد تا تلخ نباشد سهمم
اما ...
باز همچنان شب شد
گاهی سیگاری میکشم
بی بهونه، قهوه ای مینوشم فارغ از ساعت و نیاز
گاهی آتشی بر زیر کتری میزنم، فارغ از دم کردن چای
گاهی پشت میزم نیم نگاهی به مانیتوری صرفا روشن میکنم
گاهی روی گیاهان اتاقم، قطرات آبی را میپاشم
گاهی در خانه راه میروم، بی آنکه بدانم کجا میروم
و دوباره تمام این گاهی ها را تکرار میکنم
میدانم که باید اتفاقی بیوفتد
گاهی جلوی درب خانه ام میایستم
نگاهی به سر و نیم نگاهی به ته کوچه
آیا کسی قرار است بیاید؟
یا تنها این تکرار که سهمم است
و این سهمی که سهمگین شده بر من
و تکرار
و تکرار
و دوباره و هرباره تکرار
خداوند را شکر که امشب این نوشته، کمی رنگ تکرار را عوض کرد
و خداوند را شکر که حداقل، شاید، تنها کسی حرفم را خواهد شنید.
