گفتم که قصه گو هستم. گفتم که دوست ندارم به هیچ عنوان دیگه ای شناخته بشم. گفتم که حتی توی لینکدین هم خودم را قصه گو معرفی کردم. حالا می خواهم تعریف را کامل تر کنم.
من یک قصه گو ترسو هستم. نه فقط اینکه از قصه گفتم، از ابراز وجود، روبرو شدن با مخاطب، اشتباه کردن و تپق زدن بترسم بلکه داستان هایی که تعریف می کنم بیشتر در مورد ترسهام هست. شاید اگر بنویسم این داستانها را بتونم اولین مجموعه داستانهایی را منتشر کنم که در مورد همه ترسهای موجود در ذهن آدم هست.
احتیاج به فکر کردن ندارم، یه خبر، یه گفتگو، یه خاطره، .... می تونه رشته هایی را به دست ذهنم بده تا تند و تند شروع به بافتن یه داستان کنه.
دوستای کمی دارم و گاهی برای اونها این داستانها را تعریف می کنم. الان دیگه نمی دونم این قصه ها باعث کم شدن دوستام شده یا دوری از دیگران باعث وسعت داشتن ترس توی ذهنم شده.
ولی به نظرم مجموعه داستان ترس، چیز بدی هم نباشه. شاید اگر یه جایی ، یه روزی قصه ترس واقعی یه نفر را خونده بودم؛ راحتتر می تونستم قدم بعدی را بردارم.