
قرار گرفتن تو یه گروه جدید که هیچ کدوم از نفرات رو نمیشناختم برام مثل ورود به یه جای ناشناخته بود و من اصولا تا آشنا شدن با افراد و پیدا کردن حس صمیمیت؛ خیلی احساس راحتی و توانایی برقراری ارتباط مؤثر ندارم. به هر حال تا اینجا حداقل کمی یاد گرفتم که در لحظه باشم و فعلا حرص نخورم به خاطر احتمالات موهوم ذهنم.
کارگاه هوش مثبت یه کارگاه تکنیکال
هست؛ هر چند که در ادامه ی نیروی حال و حضورِنو هست اما شکل و حال و هواش کلی فرق میکنه.
توی کارگاه هوش مثبت کتاب "هوش مثبت" نوشته ی شیرزاد چمین و ترجمه ی فرناز فرود رو فصل به فصل خوندیم و بر اساس آنیاگرام به خودشناسی پرداختیم و با اصطلاح خرابکار و قاضی آشنا شدیم.
هر کدوممون خرابکارهامون و به قول مربی نوچه های خرابکارهامون رو شناختیم و برای قاضی و خرابکارمون اسم های خنده دار گذاشتیم و فهمیدیم خیلی از اوقات کارهایی که میکنیم و تصمیماتی که میگیریم به خاطر فشارهای خرابکارامون هست که حالمون رو بد میکنن و هر کدوممون رو به نحوی اذیت میکنن تا با سرزنش و ایجاد احساس گناه باعث بهبود و تسریع انجام کارها و جلوگیری از خرابکاری های احتمالی در آینده بشن.
خرابکارها در مغز بقا قرار دارن و بر اساس ترس های پایه ی هر تیپ شخصیتی به نحوی آدم رو می ترسونن که برای حفظ حیاتش تصمیم بگیره چه کاری انجام بده.
و قاضی -شیرزاد چمین اسم قاضی خودش رو جلاد گذاشته از بس که مدام فعاله و در حال اذیت- که در همه ی انسان ها وجود داره و مدام در حال برچسب زدن به دیگران و خود شخص هست و یک لحظه هم ساکت نمیشه.
قرار شد در کارگاه هوش مثبت به فرزانه ی خودمون میدون بدیم و تقویتش کنیم و یاد بگیریم خرابکارها رو کنار بزنیم تا با تصمیمات فرزانه بتونیم راه بهتری رو در پیش بگیریم و حالِ بهتری رو تجربه کنیم؛ و همه ی این ها نیاز به تمرین دارند نه فقط در طول کارگاه که در تمام طول زندگی و همیشه ی عمر تا فرزانه همیشه قوی باشه و ازش کمک بگیریم.
دقیق یادم نیست جلسه ی دوم یا سوم بود که قرار شد اول یک عکس از بچگی مون رو که ازش خاطره ی خوبی داریم نگاه کنیم و خاطره ی خوبمون رو تو ذهن بیاریم و در جلسه ی بعدی با هدایت مربی و یادآوریِ عکس سه تا صفت مثبت خودمون رو پیدا کنیم؛ و خدا میدونه که چقدر بهم مزه داد.
انگار آماده میشدم برای مسافرت به خوشحال کننده ترین جایی که میشناختم؛ مثل بچگیام که وقتی میخواستیم بریم کرمان از سوار شدن به قطار اوج لذت رو تجربه میکردم؛ یادم نیست مربی چیا گفتن، چطور شروع کردن و رسیدن به تصویر و تصور خودمون از خودمون در بچگی، اما خیلی برام عجیب و جالب بود که مغزم خیلی سریع میگشت دنبال صفاتی که از اون عکس خاص در اون سن تجربه کرده بودم.

من شاد، مشتاق و دوست داشتنی هستم.
وووااایییی من چقدر این عکس رو دوست دارم و حتی خاطره ی انداختنش توی ذهنم هست. هرچند که خیلی بعید به نظر میرسه چون خیلی کوچیک بودم اما نمیدونم چرا فکر میکنم میدونم چطور بود که مامانم این عکس رو ازم گرفت.
و حالا به خودم، به مینوی 34 ساله نگاه میکنم و میپرسم، هستم؟
نه؛ من شاد، مشتاق و دوست داشتنی بودم.
اما مربی میگن اینها صفات مثبتی هستن که بالقوه در شما وجود دارن و در بچگی به وضوح از خودتون بروز میدادید.
اما به مرور زمان و با دخالت خرابکار و قاضی اونقدر کم زندگیشون کردید که حتی فراموش کردید کی هستید.
واقعا درسته؛ همینه.
من کی هستم؟ اگر این صفات رو دارم چرا اشتیاقم رو به همه چیز حتی زندگی از دست دادم؟ چرا شاد نیستم؟ چرا باور نمیکنم کسی من رو دوست داره؟ حتی اگر به زبون میاره که دوستم داره من باور نمیکنم و خیال میکنم دروغ میگه؟
خرابکارها واقعا خودِ شیطان هستن انگار؛ یا شایدم اعوان و انصارش هستن که هر آدمی رو یک جور اذیت میکنن و به گناه وادار.
مربی میگن یه مدتی یکی از عکسهای بچگیاتونو برای پروفایلهای صفحه های اجتماعی تون انتخاب کنید و من به واسطه ی اینکه بچه ی اول خانواده بودم از این نظر در وفور نعمت هستم و یه آلبوم پر از عکس از بچگیام دارم.
فعلا یه مدتی به این مانترای زیبا فکر میکنم و تمرین های هوش مثبت برای تقویت فرزانه رو انجام میدم.
گمان کنم جلسه ی سوم کارگاه بود که کم کم پرداختیم به شناسایی خرابکارهامون و از روی توضیحاتی که مربی روی جدول میدادن فهمیدم که من مظلوم (دوری-احساسی) هستم.
قربانی.
یعنی برای پذیرفته شدن و جلب محبت و تایید دیگران دوری کردن رو انتخاب کردم در حالی که دوتا انتخاب دیگه هم برای برآوردن نیازهام وجود داشته و اونها پافشاری و تلاش کردن هستن اما خب به قول مربی هر آدمی با birth gift خودش به دنیا میاد و این هدیه یک سکه ی دو روست.
مظلوم انگار مدام کارش اینه که بزنه تو سرم.
بماند که من آدمی هستم که به شدت از محیط تاثیر میگیرم و حرفها و رفتارهای بابا انگار مدام در جهت تخریب من و اعتماد به نفسم کار میکنه، هر وقت که بابا ساکته مظلوم، حرفها و باورهای ضبط شده ی بابا در خودش رو برای من پخش و گوشزد میکنه تا یه وقت دست از پا خطا نکنم و باز مورد انتقاد بابا یا هر کس دیگه ای قرار بگیرم.
اما من رضایت طلب به نظر میام
ولی چرا؟
چون رضایت طلب، خرابکار زمانی ست که زندگیم در تنش میگذره و من هر جور که نگاه میکنم بیشتر زندگی من در تنش گذشته چه بیرونی و چه درونی حتما به این خاطره که رضایت طلب به نظر میرسم.
باید برای قاضی و خرابکار اصلی و بال غالب خرابکار اصلی اسم های خنده دار بزاریم، این توصیه ی شیرزاد چمینه، تا موقع خرابکاری مچشونو بگیریم.
اسم قاضیمو گذاشتم اردک، چون یاد یکی از فایل های صوتی سهیل رضایی افتادم که میگفت بعضی آدما مثل اردکن، اگر توی یک تشت آب باشن کوآک کوآک میکنن -اینجا چقدر کوچیکه، جا نیست شنا کنم، جا نیست بالامو باز کنم، از هر طرف برم به بن بست میخورم و ...- اگر توی دریا هم باشن باز کوآک کوآک میکنن -اصلا اینجا آرامش ندارم، چقدر موجا بلندن، نمیشه شنا کرد و ...- به هر حال غر میزنن؛ اسم مظلوم شد سرندی پیتی و اسم بال غالبش که موفقیت طلبه، شد خانم مینچین.
باید حواسم باشه وقتی قاضی شروع به صحبت میکنه بدونم که این قاضیه و با خودم میگم: اردک میگه: ...
و تازه میبینم قاضی یکسره در حال برچسب زدنه؛ به همه چیز و همه کس، و عمرا برچسب هاش تموم نمیشه و خودش هم خسته نمیشه تو هر شرایطی که باشی هیچ فرقی براش نمیکنه مثل اردک فقط شکایت میکنه.
ادامه دارد...