چند روزیه به این فکر میکنم کاش مینو سعیدی نبودم؛ کاش مینو سعیدی به دنیا نمیومدم.

"این شخص نیز خودش یک تجربه است."
کاش شخص دیگه ای رو تجربه میکردم.
مثلا آرمیتا کاکاوند بودم یا آذین قابل رحمت، کاش فرق داشتم با این چیزی که الان هستم. آذین چطور میتونه همیشه شاد باشه و غمگین بودن براش یه وضعیت ناآشنا و گذراست و برای من دقیقا برعکس این حالته.
چرا ظرف وجود من برای شادی و شعف انقدر کوچیکه که وقتی شادی رو از یه میزانی بیشتر تو وجودم تجربه میکنم نگران میشم و بغض میکنم؟
اما آیا اگر آذین میبودم این طور نبود؟ منظورم اینه که برای آذین بودن فقط کافیه که پدر و مادرم، پدر و مادر آذین باشن؟ و محیطی که زندگی کردم و میکنم محیط آذین باشه اونوقت منم مثل اون کنش و واکنش خواهم داشت؟
یعنی روحم چه اثری داره در مینو بودنم؟ اون روحی که تو وجود من دمیده شده همون روحی هست که تو وجود آذین هست؟
از برادرام میپرسم شاید چیزی بدونن.
علی حالشو نداره بهم جواب بده میگه نمیدونم ولی امین میگه روح هر شخص با دیگری فرق میکنه به خاطر زندگی هاش توی عوالم قبلی.
میگم یعنی مثلا اینکه یه روحی جسم زنانه یا مردانه داشته باشه چی؟ میگه اینو دیگه نمیدونم.
به نظر حرفش درست میاد روح ما قبل از اینکه وارد جسممون بشه از عوالم دیگه ای گذشته و چیزهایی تجربه کرده و نمیدونم اون زمان اصلا حافظه ای داشته که تجربیاتش توی اون حافظه ثبت بشن یا نه؟
من در مورد اینکه روحم چی تجربه کرده هیچی نمیدونم اما شاید به همین خاطر این جسم لایق اون روح شده یا برعکس!!
سؤال بعدی اینه که آیا روحم جسمم رو انتخاب کرده؟ چون به نظرم برعکسش نمیشه.
و باز سؤال بعدی آیا روحم یه روح سر به زیر و آروم و غمزده بوده یا انقدر شاد و شنگول بوده که خیال کرده میتونه این جسم رو بلند کنه و به حرکت دربیاره؟
توی گوگل سرچ میکنم.
جواب دقیقی برای این سؤالم وجود نداره اما از بین صفحه هایی که پیدا کرده سایت ترجمان یه مقاله ی بلند بالا داره که در آخر ختم شده به این پاراگراف: "«خودت را بشناس» یک شعار متزلزل و مبتذل است که مدام بازیافت شده اما بهطرز دیوانهکنندهای بیمعناست. این عبارت، از یک سؤال وجودی، سرسری میگذرد، همان سؤالی که وانمود میکند به آن میپردازد. این سؤال وسواس ذهن ماست: «شناختنِ خود» چیست؟ درسی که هویتیاب به ما میدهد این است: وقتی از رد پای خاطرات و جاهطلبیهای شغلی و نویسندگان موردعلاقه و حرفهای بیهوده بگذریم و عمیقتر شویم، در زیربنای آنها به مجموعهای از تواناییهای اخلاقی میرسیم. اگر میخواهیم مردم بدانند ما واقعاً که هستیم، این چیزی است که باید پرورش داده و صیقل دهیم."
از نظر نینا استرومینگر نویسنده ی این مقاله
مهمترین ویژگی ذهنی در تشخیص هویتِ «خود» اعتقادات عمیق اخلاقی است.
ولی به نظرم اعتقادات عمیق اخلاقی نمیتونن مربوط به ذهن باشن من همیشه اخلاق رو به روح نسبت میدادم که البته نمیدونم درسته یا غلط.
هیچ جواب قانع کننده ای پیدا نمیکنم که چرا این شکلی هستم.
گویا زندانی ام و هیچ راهی برای آزادی نمیشناسم. البته فکر هم نمیکنم که جواب دادن به این سؤالها گره ای از گره هام باز کنه.
چون با جواب این سؤال ها و ای کاش گفتن ها به هیچ کجا نمیرسم. تنها راه اینه که تلاش کنم شاید به اون کسی که دوست دارم باشم نزدیک بشم.

نظر اکهارت توله اینه که خیلی از آدم ها با وجود بودن در رنج اما هنوز آماده نیستن تا اون شرایط رو یا فکرشون رو تغییر بدن مثل سیبی که رسیده اما هنوز وقت افتادنش از درخت نرسیده یا کرم ابریشمی که هر چقدر از پرواز و پروانه شدن براش بگی فقط بهت میگه خب چرا باید پرواز کنم؟ الان همه چی خوبه من نیازی به پریدن ندارم.
شما تا به حال خواستین کس دیگه ای باشین؟