
سال ها با ترس در کویر پروریدم
تشنه و طالب آب
آبی که توانایی تعریف آن را نداشتم اما حس میکردم با آن زندگی ام زلال تر و شیرین تر خواهد بود
آبی که گفتند سراب است به دنبالش نباش
اما من با قلبم احساسش میکردم
کاش میتوانستم جرعه ای از آن بنوشم و جرعه ای بنوشانمشان تا به آب ایمان بیاورند و در این کویرِ تشنه نمانند
آبی که گویی طالب من است و با ندایی در قلبم مرا به خود می خواند
گفتند به دنبال توهمی، دست از قلبت بدار
حقیقت همین است که نشانت داده ایم
میبینی و میشنوی
باقی هر چه هست دروغ است و مال از ما بهتران ما را بدان دسترسی نیست و خداوند فرموده قانع باشید
زندگی ات را محکم بگیر و مطیع باش تا رستگار شوی
به راستی که نه میدیدم و نه میشنیدم
به خدا التماس کردم که درست نیست این عذاب
مگر نمیگویند تو رحمان و رحیمی؟
تو رازقی و صاحبِ فراوانی؟
چگونه راضی میشوی در فقر و خشکی زندگی کنم، تنها با رؤیای آب؟
رؤیایم را از بین ببر یا مرا
اگر چنین نکنی خود راهی برای خلاصی خواهم یافت
و باز هم نهی شدم و ترسانده که این چه شیوه ی سخن با پروردگار جهان است؟ از عذاب بترس
و من ترسیدم
سالها ترسیدم
حتی آن هنگام که توانایی رفتن به دنبال آب داشتم در جای خود ماندم و سوختم از داشتن رؤیایی که راضی میشدم به فراموشی آن و نیز راضی به ترک زندگی.
تا یافتم آن مربی راه رفته را
آب دیده و آب نوشیده
و چه زلال و شیرین است، همچون کودکان
در عین اقتدار و قدرت
و چه زیبایند و دوست داشتنی آنان که همراهش شدند و یاری اش میکنند تا آب بنوشاند تشنگان را
و نوشیدن را چه سهل و ممتنع یافتم
و مربی گفت نوشیدن سهل است چون اقیانوس درون توست و زندگی خود تویی و جهان همه تویی
فقط هیچ شو ...

خداوندا این چه گنج عظیم است که به منش سپرده ای
خداوندا احساسش کردم و حیرانم و سرگردان
خداوندا من طاقت ندارم
طلب چیزی بسیار ناچیزتر از این از تو کردم
ظرف مرا دیدی و این گنج در آن نهادی!!!!
ببین چنان مورچه ای هستم که آب در لانه اش افتاده
نه راه پس دارد؛ نه راه پیش
من توانایی حمل این گنج گران تا مقصد ندارم
و هنوز ندارم ...
نه دانم که راه چیست
نه چاه باز شناسم
نه مقصد برایم آشناست
منم و بار گرانی که حتی برای رساندنش به مقصد نمیتوانم از مرکبم کمک بگیرم
و شیطان
و شیطان
و شیطان
که او را سمج تر و واضح تر از همیشه میبینم و میشناسم و شرمنده میشوم که یارای مقابله ندارم
شیطان گنجم را نمیخواهد
هیچ نمیخواهد
جز اینکه باور نکنم اقیانوس درونم را
و همچنان بنشینم و فراموش کنم گنجم را و رساندنش را به مقصد
مگر شیطان میداند مقصدم کجاست؟
نه
فرقی هم نمیکند
اما با هیچ شدن و رساندن گنج به مقصد، زیباتر و زلال تر و خواستنی تر میشوم و دنیا نیز چنین خواهد شد
شیطان از هیچ شدنم میهراسد حتی
و قسم خورده مانع شود
خدایا کمکم کن
هیچم کن
میترسم مغبون شوم
میترسم وقتم تمام شود و راه را نیابم و چاه را نشناسم و مقصدم ناشناس بماند و قطعا پاسخی برایت نخواهم داشت
تو را به خودت
اشک هایم را بپذیر و راهم را بگشا چیزی جز اشک ندارم
و تشنه ام هنوز بر لب اقیانوس
میترسم اشک هایم تمام شود و ...