دیشب مُردم.
تو تختم دراز کشیده بودم که دیدم یه موجود دراز با یه لباس سیاه بلند که کلاهش رو صورتشو پوشونده بود با یه کلنگ وایساده جلوم.گفت من عزرائیلم اومدم جونتو بگیرم. گفتم آخه با کلنگ؟؟؟ پس داست کو؟
گفت منم داس داشتم .... یه داس بلند قشنگ... یه شب داشتم تو شالیزارهای شمال ایران میچرخیدم و رقص داسمو روی شالیها میدیدم.خوابم برد. بیدار که شدم داسم نبود. فقط صدای گریه میومد از یه خونه ی کوچیک تو یه روستای کوچیک ... یکی مُرده بود...اما دیشب نوبت کسی تو اون روستا نبود....وظیفه ی منو آدما ازم گرفته بودن... دلم از داسم برید. حالا هر شب یه چیز جدید میگیرم دستم... نوبت تو شد گفتم تو معماری، لابد از کلنگ نمیترسی...من مهربونتر از آدمایی هستم که با داس به جای شالی، سر بچه اشونو میبرن... خب پاشو بریم که معمارای امشب هنوز تموم نشدن....