حتما اینو شنیدید که ادم وقتی در حال مرگ هست زندگیش مثل یه فیلم از جلوی چشمش میگذره .... مذهبیا میگن ادما حسرت میخورن که چه زمانهایی رو برای بودن با خدا و دعا و رازو نیاز از دست دادند و غیر مذهبیا میگن ادما حسرت میخورن که چه برنامه هایی داشتند انجام بدند و انجام ندادند مثلا چه سفری میخواستند بروند و نرفتند، چه عشقی داشتند و بهش نگفتند و ... ولی من همیشه از یک چیز میترسیدم ... به اینکه وقتی فیلممو ببینم احساس کنم چه زندگی یکنواختی داشتم ... همیشه یه جور فکر کرده باشم.... همیشه به یک چیز اعتقاد داشته باشم... همیشه یک جا زندگی کرده باشم... همیشه یه مدل لباس پوشیده باشم یه مدل غذا خورده باشم... دوستان یک شکل داشته باشم.. یه جور شغل داشته باشم...خلاصه فقط یک مدل زندگی کرده باشم. به نظرم این ترسناکترین فیلمی هست که میتونه برای من باشه....
سفر و کتاب رو دوست دارم به خاطر اینکه از یکنواختی نجاتم میده... وقتی کتاب میخونم با دنیای آدمهای دیگه زندگی میکنم ، باهاشون غذا میخورم و برای مشکلاتشون غصه دار میشم.... با سفر کردن هم میتونم چند روز ارزشها و ضدارزشهای آدمهای دیگه، رسم و رسومشون ، لهجه و افکارشونو میبینم.
یکی از بزرگترین حسرتهام این هست که هیچ وقت جای دیگهای زندگی نکردم... حتی دوران دانشجوییم... و الان این موضوع اذیتم میکنه... بین خودمون بمونه ، راستش میخوام زندگی تو یه جای جدید رو تجربه کنم و سخت دارم براش برنامه میریزم.... امیدوارم بشه ?