از صبح که زدم بیرون تا الان که رادیو داره اعلام اخبار ساعت ۱۹ میکنه یه سر داشتم یا کار میکردم یا حرف میزدم. موبایلم یه لحظه هم ساکت نبود. تازه داشتم فکر میکردم آخجان الان میرسم خونه. شکمم قاروقور میکنه خیلی گرسنمه یادم رفته بود امروز کلا غذا بخورم.تو خیال خوشم داشتم یه قهوهی داغ و یه بالش و استراحت بعد از یه غذای گرم رو تجسم میکردم که یادم افتاد مامانم برای کاری رفته شهرستان و الان باید برسم خونه شام درست کنم.... خداحافظ غذای حاضر آماده و گرم روی میز... خریدای خونه رو که انجام دادم نفهمیدم چطوری سریع خودموو رسوندم خونه ماشینو پارک کردم و بدو بدو رفتم تو خونه. آب گذاشتم رو اجاق بجوشه برای پختن سریعترین و راحتترین غذای دنیا، ماکارونی و شروع به جمعوجور کردن خونه کردم. ماشین لباسشویی رو روشن کردم و اتو رو زدم به برق. آخ ساعت پیک مصرف برقه چرا انقدر برق مصرف میکنم؟؟؟ اتو رو از برق کشیدم... اشکال نداره فردا صبح زودتر پامیشم و لباسها رو اتو میکنم. غذا آماده شده و اعضای خونه هم رسیدن. همه گرسنه و خستن. ولو میشند جلوی تلوزیون. میز شام رو تندتند میچینم . شام که تموم میشه جمع میکنم و ظرفها رو میریزم تو سینک.
قول دادم امشب کار مشتری رو تموم کنم و براش بفرستم.لپ تاپ رو روشن میکنم. کم کم همه میروند بخوابند. فردا باید بروند سر کار. ساعت نزدیک ۱۲ هست که کارم تموم میشه. لپ تاپ رو میبندم و میرم سراغ ظرفها و جمع و جور کردن آشپزخونه. کف آشپزخونه رو تی و اجاق رو دستمال میکشم. نگاه میکنم. خونه نیاز به جارو و گردگیری داره ولی من دیگه جونشو ندارم. یه نسکافه درست میکنم و ولو میشم رو مبل و فکر میکنم.
راستش یکم از خودم خجالت میکشم. فکر میکنم مامانم که همسن من بود با همهی اینکارها ، کار بیرون و کار خونه، دوتا بچهی کوچیک هم داشت که باید بهشون میرسید. به کارهای درسیشون به خواستهها و نیازهاشون... پس من چرا انقدر خسته میشم؟ پس چرا من احساس میکنم میبُرم؟ چرا من از بچه داشتن وحشت دارم؟ چرا من توقع دارم آقایون خونه هم با خستگی بعد از کار بیان تو کارای خونه کمک کنن؟ یه جای کار میلنگه.... یا من انقدر ضعیفم یا مامانم سوپروومن بوده.
نسکافه ام سرد شد.