چند وقت پیش، اون موقع که هنوز می‌شد رفت سینما و از ترس کرونا زیر ۳ لایه ماسک و دستکش قایم نشد، یه شب با رفقا رفتیم فیلم ببینیم. تو یه صحنه از این فیلم مردی که قرار بود تا چند وقت دیگه به خاطر بیماری لاعلاجی که داشت، بمیره، تو روز تولدش با همه‌ی کسانی که تو دنیا دوستشون داشت و دوستش داشتن دور آتش نشسته بود. خاطره‌ای تعریف کرد؛ درست موقعی که پول نداشت و برای خونه اش احتیاج به این پول داشت دوستی بهش پول داده و در واقع نجاتش داده بود. وقتی مرد داستان ما وضعش بهتر شد و پول دستش اومد رفت تا قرضشو پس بده. اون بنده‌ی خدا بهش گفت: این قرض توست برای دیگری.
تا مدت‌ها در مورد این دیالوگ فکر می‌کردم. به تمام قرض‌هایی که از دیگران گرفتم و هنوز به دیگری پس ندادم. تمام موقعیت‌هایی که داشتم، از پوشاک و غذا گرفته تا تحصیل و موقعیت کار تا حتی مهر و حمایت پدر و مادر یا داشتن نعمت دوستانی که هر لحظه‌ی زندگیم را با من بودند.
چقدرش را پس دادم؟ به همان اندازه که محبت دیدم محبت کردم؟ به اندازه‌ای که یاد گرفتم و آموختم به دیگران یاد دادم؟ همانقدر که حمایت دیدم حمایت کردم؟
دقت می‌کنم. این نگاه باعث میشه آدم‌های دوروبرم را ببینم. مشکلاتشونو بفهمم. خوشی‌ها و غصه‌هاشونو حس کنم، هدف‌هاشونو درک کنم.... شاید یه کم از دنیایی که فقط حول من و خواسته‌هام می‌چرخه دربیام.... شاید منِ خودخواه درونم رو کمرنگ کنه....
شما هم با من فکر کنید....شاید این‌بار که از تلوزیون سیل و زلزله و جنگ رو دیدم، مردم آواره و جنگ‌زده، آدم‌های ترسیده و بی‌خانه، بچه‌های مریض و دورافتاده از تحصیل. فکر کنم حالا که من خونه دارم، حالا که من سلامتم، حالا که من در صلح زندگی می‌کنم، حالا که من غذای گرم می‌خورم.... چیزی به دنیا بدهکار نیستم؟
شاید باعث بشه به جای اینکه تلوزیون رو خاموش کنم برم بگردم، ببینم، بخونم که چطور میتونم قرضمو پس بدم؟ که چطور میشه یه داوطلب باشم؟
نه برای اون آدم‌ها... برای خودم... برای پس دادن قرض خودم.... برای پروش روح خودم... برای انسان بودنم؟
چشماتو با من ببند... اگه من داوطلب باشم .... تو داوطلب باشی.... اگه قرضامونو به دنیامون پس بدیم.... دنیامون چه شکلی میشه؟
دست گیریم زهم تا که پریشان نشویم/ سنگلاخ است ره و دست کسی بر تور است
