آرش

- آرش... آرش.... بیا معلم ریاضیت اومده.
این صدای همسایه ی طبقه بالاییمون بود. مثل همیشه برای آرش یه معلمی وجود داشت که بیاد. معلم زبان، معلم ریاضی، معلم شطرنج، مربی باشگاه، معلم پیانو....
کم کم داشتم فکر می‌کردم شاید برای خوابیدن هم یک معلمی داشته باشه که بهش یاد بده چجوری بخوابه.?
تو راه‌پله‌ها آرش رو دیده بودم. یه پسر دوازده ساله‌ی مرتب و مودب با لباسایی که خط اتوشون نشون می‌داد تازه از اتوشویی اومدن و با اسنیکرهایی که سفیدیشون به خمیردندون دهن‌کجی می‌کرد.
خیلی آروم از پله ها پایین می‌اومد و مثل سایه از کنارت رد می‌شد. تو کوچه سرش پایین بود و قدمهاش انگار سانت داشت از بس که هم اندازه بود.
عصرها که از سر کار می‌اومدم، آرش رو با مامانش تو پارک سر خیابون در حال قدم زدن عصرگاهی می‌دیدم.
همه از آرش تعریف می‌کردند.پسرک قشنگ با رفتار مناسب.
ولی من همیشه دلم برای آرش می‌سوخت. به نظرم آرش توی دنیای بزرگترا گیر کرده بود.
راستش خودم حاضرم همه چیمو بدم تا برگردم به دوران دوازده سالگی که تو خونه و مدرسه از دیوار راست بالا می‌رفتم. که می‌تونستم راحت بدو بدو کنم. که مجبور نبودم داستان‌های کسل کننده و مسخره‌ی ازدواج و طلاق و ترفیع و اخراج و خرید خونه و ورشکستگی آدم بزرگا رو بشنوم. به جاش داستان‌های هیجان‌انگیز به حرف اومدن عروسک زهرا یا دیدن سایه ی اژدهای پشت اتاق حسین رو می‌شنیدم.
هیجان خرید ماهی قرمز سفره هفت سین با مامان یا دیدن پشت سر بابا موقع رانندگی تو شب تو جاده وقتی من و داداشم روی صندلی پشت ماشین مچاله شده بودیم و چادر مامان گرممون می‌کرد تا بخوابیم.
دلم برای آرش می‌سوزه. چرا توی دنیای آرش بچه‌ها نیستن؟ چرا مجبوره تو این سن هیجان‌انگیز با آدم‌بزرگهای کسل کننده وقت بگذرونه. یعنی مامان آرش می‌دونه داره چی رو از آرش می‌گیره؟
دلم می‌خواد به همه پدرمادرها بگم: پدرای عزیز مادرای فداکار، بچه‌هاتونو تو دنیای بزرگترا هل ندید. بالاخره یه روزی مجبور میشن توش بیفتند و تحملش کنند. اجازه بدید از بچگیشون خاطرات قشنگ بسازن.... قراره تا آخر عمر با این خاطرات زندگی کنند.