من دختر پاییزم. یک شب قشنگ و بارانی آبان ماه به دنیا آمدم. در کوچه پس کوچه‌های تهران بزرگ شدم. مادرم اهل مشهد و پدرم از خرمشهر خونین...
بچه‌تر که بودم عادت داشتم با قصه بخوابم. تخیل قوی داشتم. وقتی مادرم برایم از قصه‌های شاهنامه می‌گفت خودم را در قصر شاهی تصور می‌کردم. محبوبترین داستانم داستان کاوه و ضحاک بود. برایم جالب بود که شرارت حاکم ستمگر از مغز جوان تغذیه می‌کند. همیشه برایم این سوال تکرار میشد: چرا مغز جوان؟؟؟ مگر اندیشه‌های جدید چه خاصیتی داشت که حاکم ستمگر به این شدت از آن می‌ترسید. همیشه وقتی به آخر داستان می‌رسیدم از نیروی جوانی فریدون، از خردورزی کاوه، از شجاعت مردم جان به لب رسیده به وجد می‌آمدم.
بابا ولی خیلی اهل تخیل نبود. برایم داستان‌های واقعی می‌گفت. داستانی که در آن عراق، دزفول را موشک باران کرده بود، خانه ها ویران کرده و آدم‌ها کشته بود. آنقدر جنازه‌ی موشک روی زمین مانده بود که به دزفول می‌گفتند: شهر هزار موشک. اما فاجعه به نظرم آنجا بود که دشمن فرصت نداد تا دزفول دوباره سرپا شود شاید مردم زنده باشند و جان بگیرند. ۲۸ آذر ۵۹ (۲ روز مانده به دی ماه) برخلاف قوانین بین‌الملل حمله موشکی را دوباره تکرار کرد. دوباره موشک زدن به یک شهر بی‌دفاع و مردم غیرنظامی فقط کار سربازان شیطان است.
بابا عاشق داستان های واقعی، ولی برای من شبیه به تخیل جنگ است. بابا عاشق تندگویان است. می‌گوید تندگویان وزیر نفت بود. راستی بنزین را از نفت میگیرند؟ آبان ماه بود که تندگویان را در جاده‌های ماهشهر دزدیدند. بابا تعریف می‌کند تندگویان برای اینکه بنزین گران نشود و سفره های مردم تنگ‌تر نگردد به جای دستور از وزارت‌خانه خودش زیر گلوله‌های جنگ به سکوهای نفتی سرکشی می‌کرد. بابا وقتی می‌گوید عراق، بدن تکه پاره شده‌ی تندگویان را بعد از یازده سال تحویل داد و فهمیدیم از شکنجه شهید شده، خون گریه کردیم. فکر می‌کنم، یعنی وقتی برگشت جای گلوله در قلبش بود؟ گلوله برای نفت؟
آبان به دنیا آمدم. آبان بارانی. آبان زیبا. آبان پر داستان. آبان رنجور.
حالا که بزرگ شدم دیگر با قصه نمی‌خوابم. با صدای همایون می‌خوابم:
من کجا؟ باران کجا؟ راهِ بی‌پایان کجا؟
این دل دل زدن، تا منزل جانان کجا؟
