
به سنه هزار و چهارصد و کرونا، در روز های فراق جایی حوالی قلبمان توده ای از حرف های نگفته و نگاه های نادیده خش میاندازد بر قلب های فشرده مان...
مگر قرارمان ساعت 8 صبح روز دلتنگی نبود؟ در کوچه پس کوچه های انتظار ، حوالی بن بست عاشقی؟
چشم هایمان یعقوب نشان شدند از ندیدنتان تصدقتان برویم...
هزار باره خزان شده است بهار وجودمان از نیامدنتان ...
گلبرگ ها پر پر کرده ایم بلکم به آمدنتان ختم شود برگ آخر...
می آیند...
نمی آیند..
می آیند...
نمی...
نیامدید..
نیامدید و ماه هاست که سهممان از این دوری لبخندی است بغض آلود..
نیامدید و کار هر روزه مان این است که خیال آمدنتان را رج به رج ببافیم پشت چشم های بسته مان...
رج اول
از راه خواهید رسید!
شهر را آذین میبندیم...
به اشک شوق هر کوی و برزن را آب و جارو میکنیم ...
دیوانه وار قهقهه میزنیم...
رج دوم
از راه رسیده اید!
گرد راه از شانه اتان پاک میکنیم..
هلهله کنان دورتان میگردیم...
مست حضورتان میشویم...
رج سوم
...
رج چهارم
...
و رج ها میبافیم تا به خود بیاییم و هر چه بافته ایم پوچ شود..
ما به اندازه تمام رج هایی که در خیالمان بافته ایم دلمان تنگ است...
جان نیمهجانمان تبدار نوشدارویی است از جنس حضورتان ... ما به روز های انتظار ثانیه میشماریم برای روزی که جانمان قرار میگیرد به لمس آغوشتان حضرت آرامش...
پ ن : تولدتان مبارک عزیزِجانم❤️