
تو روانشناسی یه اصطلاحی هست به اسم اضطراب جدایی...
خودمونیش میشه اینکه آدما رو یهویی از چیزایی که بهشون وابستگی دارن جدا نکنین...
اگر جدا کنین؟
اضطراب جدایی اذیتشون میکنه...
نگران میشن...
میترسن...
خش میفته به بلور روحشون...
حالااا میگم آخدا شما بگو علم دروغ که نمیگه، میگه؟
آخه چند شبیه همش چشمام به روزشمار گوشی خشک شده...
روزشمار میگه دارن جدامون میکنن...
میگه فقط چند روز مونده تا تموم شدن مهمونیت...
میگما جسارت نباشه هااا ولی مگه شما نمیدونین وابسته ایم به این مهمونی و آغوش گرم صاحب خونه؟
البته خب هرجور شما صلاح بدونین، ولی خب قلبمون مبتلا نشه به اضطراب جدایی؟
نکنه شبای قدر برای همین آخرای ماه مهمونیه نه؟
که بیشتر تو بغلت باشیم؟ تا سحر؟
آخه هر بار وسط قرآن سر گرفتن بهمون میگن داریم به آخرای مهمونی نزدیک میشیم... هی خواستن عادتمون بدن به جدایی ها..
ولی خب ما که عادت نمیکنیم، می کنیم؟
حالمون حال همون بچه ایه که به زور از بغل مامانش جداش کنن... حالا هرچقدم که قبلش بهمون گفته باشن میخوان جدا کنن!
شما که اجازه نمیدی اضطراب جدایی بگیریم؟ اجازه میدی؟
عادتمون بدن به جدایی ها..
ولی خب ما که عادت نمیکنیم، می کنیم؟
حالمون حال همون بچه ایه که به زور از بغل مامانش جداش کنن... حالا هرچقدم که قبلش بهمون گفته باشن میخوان جدا کنن!
شما که اجازه نمیدی اضطراب جدایی بگیریم؟ اجازه میدی؟
*_~رمضان ١۴٠٠ هجری شمسی ~_*
پ ن: عکس ماه مربوط به همون شبی از ماه رمضان هستش که ماه معروف بود به ماه صورتی، درخشان و پر از نور?