ساعت 5 صبح از خواب بیدار میشم...
با غرغر حاضر میشم و خودمو به سرویس دانشگاه میرسونم..
بازم سرویس جا نداره و روی پله میشینم..
جلوی دانشگاه باعجله از ماشین پیاده میشم و بیخیال تمیز کردن چادرِ خاکیم با ابروهای درهمکشیده میرم که با آقای جهانگیری، مسئول سرویسها، دعوا کنم!
در جواب همهی اعتراضهام فقط میگن چشم!
چشم الکی...
بیوقفه کلاس دارم تا عصر...
بعد از آخرين کلاس، سریع از دانشگاه میام بیرون تا به سرویس برسم و بتونم روی صندلی بشینم!
سرویس هنوز نیومده...
با لبخند از آقای جهانگیری سراغ سرویسو میگیرم ولی در جواب میگه دخترم چرا عصبانیای؟ ظاهرا چهرهی صبحم مونده تو ذهنشون و لبخندم براشون باورپذیر نیست...
سوار سرویس میشم، سرمو میچسبونم به صندلی و با گرمای مطبوع سرویس وسط زمستون خوابم میبره ...
نرگس مامان بیدار نمیشی؟ ساعت ٨ شد!
...
نرگس خانم!!
...
نرگس!
بیدار شدم مامان..
بیدارم...
دستمو دراز میکنم و گوشیو برمیدارم...میرم سر کلاس..
فاصله ی من و کلاس همینقد کوتاهه...
هنزفریو میذارم تو گوشم.. صدای استادو میشنوم که ازمون میخواد عید ١۴٠٠ مراقب خودمون باشیم و حواسمون به همهگیری کرونا باشه تا دوباره آمار زیاد نشه... از بحران میگه، از نیاز به همراهی و همدلی هممون برای به سلامتی گذر کردن از کرونا، از کمک کردن ، از ناامید نشدن، از......
استاد داره آخرین جلسه کلاس تو سال ١٣٩٩ رو برگزار میکنه و من حواسم به خوابیه که میدیدم... خوابی که با صدای مامان تموم شد...
صورت آقای جهانگیری با سیبیلای پهن و پرپشتش جلوی چشمامه... دارم فکر میکنم دفعه بعدی که ببینمش چجوری لبخند بزنم که چهرهی عصبیم از ذهنش پاک بشه؟ دفعه بعدی حتما بدون غرغر میشینم روی پله خاکی و خوشحالم از اینکه با سرویس میرم دانشگاه...
صدای استادو زیاد میکنم ولی صدای آقای جهانگیری تو گوشم میپیچه: دخترم میگن واکسن اومده...به امید خدا از مهر میاین دانشگاه...