من همچنان بدنبال کپسول قرمزآواره ی ذهن خیالپردازم هستم .
در قسمت اول این مبحث راجع به فیلم ماتریکس وایده های عنوان شده در مورد جهان های موازی وجهان های شبیه سازی شده پرداختم و همچنین بصورت مروری ایده هایی که از سوی محققین و دانشمندان در مورد فوق عنوان شده بود، را مطرح کردم.

در پس هرصحنه و دیالوگی از این فیلم با حجم عظیمی از اطلاعات مواجه می شویم.
آنچه مسلم است این اطلاعات برگرفته از تحقیقات وسیع و تئوری ها و نظریه های ارائه شده توسط بزرگان فلسفه و علم فیزیک می باشد و البته قدرت عجیب و جالب تخیلات نویسندگان در بازتاب این اطلاعات و به تصویر کشیدن آن بحث برانگیز و قابل تحسین است، بنحوی که ناخودآگاه افکار بیننده را به تعقل در این زمینه سوق می دهد.
در قسمتی از فیلم، گورستانی از انسانهایی را می بینیم که درون محفظه هایی به حالت خوابگونه محصورند و لوله هایی به مغز و نخاعشان وصل است که احتمالا بنوعی اطلاعاتی به مغزشان مخابره میشود که توهم زندگی کردن را برایشان ایجاد میکند و لوله هایی که انرژی حاصله از این توهمات را به یک باطری کوچک تبدیل میکند برای بقای ماشین ها .
مثلا"اگر اینچنین باشد ( جدا ی از داستان فیلم )
سوالی که در اینجا پیش میآید اینست که آیا این اسیران به خواب رفته در توهمات همدیگر نقشی دارند و یا هرذهن اسیری برای خود یک زندگی با نقش هاو بازیگرانی که همه را خود می آفرینند یا به آنان تلقین یا بهتر است بگوییم تزریق می شود، را زندگی میکنند.
آیا درذهن این اسیر خفته، خانواده ، دوستان و حتی دشمنان او تنها زائیده ذهن او ست و خود آفریننده و گرداننده این زندگی است. یا ؟...
آیا خاطرات زندگی انسان ها هرگز وجود نداشتند و همه و همه تنها اطلاعاتی بودند که به مغز انسان القاء می شدند تا توهم زیستن را تلقین کنند؟
جاناتان دنسی فرضیه ای را در این موردمطرح کرده است که میگوید:
انسان شاید درواقع مغزی باشد که در ظرفی پُر از مایع، در آزمایشگاهی قرار گرفته و به رایانهای وصل است که تجربههای کنونیاش را به او میخورانند .
شما چه فکر میکنید؟
