
در جایی خواندم که ما یعنی من در واقع از سه جزء تشکیل شده ایم . روح و ذهن و جسم که هریک جداگانه برای خود داستانی دارد.( در پست های بعدی به این موضوعات خواهم پرداخت ).
اما امان از دست ذهن ...
همیشه و در همه حال ذهن با ما حرف میزد . هرگز آرام نمیشود مگر شاید در خواب . از صبح که بیدار می شویم مرتبا" حرف میزند ، شکایت میکند ، از زمین و زمان بد میگوید و به هرچیزی ایراد میگیرد والبته گاهی هم که سرخوش است با خود شعر میخواند ، و یا ترانه ای را زمزمه میکند .
هرگز از دستش خلاصی نداریم ...
انگار میخواهد بنوعی مارا تحت فرمان خودش داشته باشد .
همین لحظه هم که میخواستم پست جدیدی بنویسم ، مرتبا یک شعر فروغ را برای من تکرارمیکند.

زندگی زیباست . ما خود صحنه میسازیم ، تا بازیگر بازیچه های خویشتن باشیم.
و این واژه " زندگی زیباست" واقعا چه معنایی دارد؟ زیبایی را چگونه توصیف میکنند.
هرکس از دیدگاه خودش به زیبایی زندگی نگاه میکند. و شاید خیلیها با خود می پندارند که زندگی زیبا نیست و پر از زشتی و جهل و خرافات و فساد و... غیره است .
اما براستی " زندگی زیبا" دارای چه ویژگیهایی است؟
سالها پیش هنوز بیاد دارم که علاقه زیادی به دوچرخه سواری داشتم و متاسفانه وضعیت اقتصادی خانواده در حدی نبود که بتوانند برای من دوچرخه بخرند.
بچه همسایه دوچرخه داشت و ذهن کودکانه ی من در آن زمان زیبایی زندگی را در داشتن دوچرخه می دید .
با گذشت زمان، واژه های دیگری برای توصیف زیبایی، جایگاه خود را در ذهن ما ایجاد می کنند.
بعضیها آسایش مادی را یک ویژگی مهم زندگی میدانند.
و آنهایی که غرق در مادیات هستند، شاید بعضی وقتها آرزوی یک دل سیر اعتماد و اطمینان و آرامش را داشته باشند.
اما بیایید به این کلمه از دیدگاه ناظر (خداوند بزرگ ) گرداننده عالم نگاه کنیم.
اگرحجم بسیار کوچکی را در نظر بگیریم، مثلا" به یک برنامه نویس کامپیوتر که یک بازی کامپیوتری را شبیه سازی میکند توجه کنیم.
چه توصیفی برای نمایش یک بازی کامپیوتری خواهیم داشت؟
بنظرمن برد و باخت مهم نیست ، این اصل بازیست که مهم است و در انتها همه بازیکنان از بین خواهند رفت . و تنها تاثیرات شیوه و روش بازی هر یک شاید ماندگار باشد .
صحنه بازی مرتبا" تغییر می کند و همینطور بازیکن های مقابل یکدیگر، این مهم است که بتوانی در بحبوحه تغییرات و یا تحولات به هر شکلی بهترین روش بازی را انتخاب کنی و انجام بدهی.
و اما ... درنهایت این گرداننده بازیست که تعیین میکند کدام ورقها دست چه کسی باشد.
ورق هایی که تقدیر را رقم خواهند زد.
انسان ناچاراست با ورقهایی که به او داده شده است، بازی کند . و سعی کند بهترین بازی را با ورق های سپرده به او داشته باشد.و در همه حال این واقعیت همیشه وجود دارد که ممکن است، این بازی آخرین فرصت برای پایان باشد و شاید هم آخرین تاسی باشد که برا ی او رقم می خورد.
شما چه فکر میکنید؟
