این روزها در حال مطالعه کتاب FEAR از استاد بزرگ Thich Nhat Hanh هستم.

ایشون در این کتاب کم حجم اما عمیق، خیلی زیبا در باب ترس های انسان و عمیق ترین اونها، که ترس از مرگ است، صحبت و راهنمایی کرده اند.
در جستجو و بررسی هایی که من داشتم، این کتاب هنوز به زبان فارسی ترجمه نشده است.
یک پاراگراف جالب از این کتاب رو با هم بخونیم:
یک سفینه فضایی با دو نفر فضانورد تصور کنید.
فرض کنید در زمان حضور سفینه روی کره ماه، یک تصادف پیش آمده و سفینه دیگر امکان حرکت، و بازگشت به زمین ندارد.
این دو فضانورد، فقط به اندازه دو روز اکسیژن دارند، و هیچ امیدی نیست که سفینه دیگری بتواند در این زمان، آنها را نجات دهد.
آنها فقط دو روز زمان برای زنده بودن دارند.
اگر از آنها میپرسیدی: "عمیق ترین آرزوتون چیه؟"
جواب میدادند: "اینکه برگردیم به خونه و روی زمین زیبا، قدم بزنیم".
همین برایشان کافی بود؛ هیچ چیز دیگری نمی خواستند. به مدیریت یک شرکتِ بزرگ، بازیگر مشهور، و یا رئیس جمهور شدن فکر نمیکردند.
هیچ چیز غیر از برگشتن به اینجا نمیخواستند.
راه رفتن روی زمین، لذت بردن از هر قدم، گوش دادن به صدای طبیعت، و یا در دست گرفتن دستان یک عزیز، در حال تماشای ماه شب.
ما الان روی زمین هستیم، و بهتر است از قدم گذاشتن روی این سیاره ی زیبای ارزشمند، لذت ببریم.
استاد ذن، لین چی، میگوید: "معجزه، راه رفتن روی آب یا آتش نیست. معجزه، راه رفتن روی زمین است".
? Fear / Thich Nhat Hanh

بریده ای از کتاب ها و سایر منابعی که در موضوع مدیتیشن، آگاهی، مراقبه، ذن و ذهن دیده و خوانده ام در این کانال تلگرامی، جمع آوری و منتشر میکنم : Meditate4