امروز میخواهم یک گزارش شخصیِ کوتاه بر کتاب "مهندسی درون" بنویسم.
این کتاب به قلم گوروی (استاد معنوی) مشهور هند، سادگورو نوشته و در سال 2016 منتشر شده است. کتاب مهندسی درون به همین عنوان توسط حداقل دو مترجم به فارسی ترجمه و چاپ شده است.

محتوای کتاب در دو بخش کلی ارائه شده:
در بخش اول که حدود یک سوم کتاب است، سادگورو با قلم جالب و طنازی خاص خود، بحث های تئوری، و بخشی از آنچه در مسیر معنویت تجربه کرده را با مخاطبش به اشتراک می گذارد.
او در این بخش، همچنین گوشه هایی از جهان بینی و فلسفه یوگا را به خواننده می چشاند.
مثلا میخوانیم:
هر کاری که تا بحال در زندگی خود کرده اید برای یک هدف بوده. دنبال شغلی بودید، کسب و کاری شروع کردید، پول به دست آوردید یا تشکیل خانواده دادید؛ همه اینها بخاطر این بوده که دنبال یک چیز بوده اید: "شادمانی".
وی همزمان با سرگذشت خود، اشاره هایی به شادمانی و خوشبختی، و مفاهیم و چیستی جسم و ذهن، درون و بیرون، مسئولیت و عشق و البته "یوگا" دارد?
شانکاران پیلای، کاراکتر طنز محبوب سادگورو (احتمالا معادلِ هندیِ ملانصرالدین ایرانی) بارها در سراسر کتاب حضور دارد و همزمان با آموختن مفاهیم نسبتا عمیق، لبخند به لب خواننده می نشاند?
احتمالا همانطور که خودتان هم حدس زدید، این از آن دسته کتابهایی نیست که مثل رمان بتوانید سریع آن را بخوانید. جاهایی از آن را باید با آرامش و سرعت کمتری بخوانید و سعی در هضم آن داشته باشید. و البته اگر پیش از این عادت به مطالعه کتابهای معنوی و یا مطالبی در زمینه مدیتیشن و مراقبه نداشته اید، لازم است این بخش را با دقت بیشتر بخوانید.
مثلا می خوانیم:
خلق سرنوشت خود به این معنا نیست که شما باید همه ی اوضاع جهان را تحت کنترل خود بگیرید.
خلق سرنوشت مربوط به حرکتی بسوی خوشبختی و فطرت غایی شماست، مهم نیست که زندگی بیرونی شما چگونه است، بلکه مهم این است که با هر اتفاقی که در اطرافتان رخ میدهد خُرد نشوید و همیشه سوار بر اوضاع و اتفاقات باشید.
و یا:
زمانی که به دنبال دوست داشتن ها و دوست نداشتن های خود باشید، خود را در این هستی پهناور، ناامن، بی ثبات و به چالش کشیده شده خواهید یافت. اما زمانی که هستی در شما جاری شود، شما را به مکان پرفیض دیگری خواهد برد که در آنجا هر سنگریزه ای، هر صخره ای، هر درختی و هر اتمی با شما به زبانی حرف می زنند که آن را درک خواهید کرد.
این بخش خود به سه فصل جسم، ذهن و انرژی تقسیم شده است. کتاب این ها را سه لایه ی بنیادین هویت انسانی میداند. و عنوان کرده که هدف، رسیدن به آگاهی بیشتر در هر کدام از این سه تاست.
این بخش کمی بیشتر عملی بوده و تمرین هایی (مراقبه / مدیتیشن) برای انجام وجود دارند.
مثلا در فصل "جسم" می خوانیم:
وقتی دست هایتان را درون هم قرار میدهید، دو بعد انرژی شما (چپ و راست، مرد و زن، شمسی و قمری، یین و یانگ و...) به شیوه معینی به یکدیگر متصل می شوند و شما حس یکی شدن و وحدت را درون خود تجربه می کنید. این، طبق آیین هندی ناماسکار است و در واقع ابزاری جهت هماهنگ کردن سیستم جسمانی.
در فصل "ذهن" می خوانیم:
در ذهن شما، هر سه پدال، پدال گاز هستند؛ هیچ ترمز یا کلاچی وجود ندارد. هر پدالی را که بفشارید، تنها سرعت ذهن بیشتر می شود.
و یا:
عصاره ی یوگا همین است: رسیدن به لحظه ای که فضای شفافی میان تو و ذهنت وجود دارد.
در فصل "انرژی" همچنان مثل تمام مسیر کتاب، به دنبال "خود" ایم و تفکیک آنچه هستیم و آنچه نیستیم. صحبت از کارما و چیستی آن نیز می شود.
مثلا می خوانیم:
هدف جریان معنوی این است: فشار کارما بر خود را کم کنید.
در ادامه تشریحی بسیار خلاصه از چاکراها شده و کتاب با بحث در باب "تانترا" به پایان میرسد.
من ترجمه ی زیر را مطالعه کرده ام، که باوجود خطاهایی تایپی و املایی انگشت شمار، در کل ترجمه مناسبی بوده و رضایت بخش است (البته خطاها را به اطلاع مترجم رساندم تا در چاپ های بعدی اصلاح شوند)

آنچه که کمی به نظر عجیب و شاید حتی در بخش هایی بتوان گفت آزاردهنده است، تاکید بیش از حد نویسنده روی ارائه و آموختن کلمات هندی به خواننده است?
از نگاه من، نویسنده شاید می توانست به جای این همه تلاش برای یاد دادن کلمه ای مثل "آنا پانا سادی یوگا"، کمی بیشتر، این موضوع و این تمرین را برای درک عمیق ترِ خواننده بشکافد.
در پایان به نظر می رسد نویسنده توان ارائه مطالب بسیار بیشتری را داشته، اما احساس کرده می تواند خارج از حوصله مخاطب باشد.
اگر این کتاب و یا بقیه کتابهای سادگورو را مطالعه کرده اید، منتظر ایده ها و نظرات تان هستم?