ویرگول
ورودثبت نام
mina bozorgian
mina bozorgianبا عشق ورزیدن به ادبیات انگلیسی و نوشتن روزامو میگذرونم.
mina bozorgian
mina bozorgian
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

من و نگرانی هایم, زمان و بی خیالی هایش

بیست سال است که شب می خوابم و صبح دوباره پرده را کنار میزنم,اما مدت ها است که میخوابم اما پرده ای برای کنار زدن نمیبینم.

شاهد هستم که ماه قربان صدقه ی زمین می رود اما اینجا درون این سرزمین دیگر خبری از مهربانی نمی شنوم. گمان میکنم که مهربانی هم از این شهرعزیمت کرده است.

و اما من در این دورهمی سرم را روی بالش میگذارم تا شاید بلکه برای چند ساعت از خیال های نابود کننده ام رهایی یابم. میدانم اما فایده ای ندارد; زیرا انها در خواب هم مرا دنبال می کنند. سرانجام با فکر کردن به ارزوهایم که سایه ی تاریکی را بر روی انها میبینم به خواب نزدیک میشوم اما دوباره ان فکرهای ترسناک مرا به سمت بیداری میکشاند.

صبح, خورشید نیز به جمع زمین و یارش می پیوندد. و من در این طرف از بیداری بیدار میشوم. انتظار تغییر بزرگی دارم اخر دیگر از این بیدارتر ....

تلویزیون را روشن میکنم. تاریخ هفده خرداد سال هزار و سیصد و نود نه شمسی است, تلویزیون خبرغرق شدن کشتی را جار میزند,دقیقا خبر بعدی اتش سوزی خودرویی را نشان می دهد و زیرنویس میکند که جنوب ایران زلزله امده است. و من نمیدانم که دقیق کجای این اشفتگی ها قرار دارم؟ در مرکز انها یا کنارشان. شاید هم پرسه ی یکی از انها را درونم حس میکنم. بعد از شنیدن این خبرها به خودم قول میدهم که ان ها برای کسی بازگو نکنم. اما حالا یقین پیدا میکنم که اشفتگی درونم است اخر هرجا می روم ان را میابم, اشفتگی که دلهره را همنشین تنهایی هایم میکند.

از جایم بلند میشوم, زمانی که دست هایم سریعا به کمکم می ایند. خودم چیزی نگفته ام اما انها خبر دارند که پاهایم به تازگی سست شده اند.

قبل ترها صبحانه وعده ی مورد علاقه ام بود حتی بعضی اوقات شب و یا ظهر را با خوردن صبحانه دلپذیرتر میکردم. اما امروز ترجیح دادم راهم را از اشپزخانه به سمت اتاق کج کنم. دقیقا در شرایط ده دقیقه ی قبل خودم قرار گرفتم, به تکرار دیگر عادت کرده بودم. همانطور دراز کشیده روی تخت به عقربه های ساعت خیره شدم. چقدر به نظرم بی خیال می امدند انگار بدون هیچ دغدغه ی فقط روی گذشتن تمرکز کرده بودند.

در ان دوران هیچ کس را اجازه نداشتم ببینم. گپ زدن با ادم ها,بغل کردنشان و حتی دیدنشان باعث می شد که به مرگ نزدیک تر بشوم. لازم و ضروری بود که از انها دوری کنم. همه جا حرف از ویروسی بود که در جان ادم ها می افتاد و باعث نابودی شان میشد. اما این ویروس برای من ازعجایب نبود,مدت ها بود که با چشم غیر مسلحم ویروس را در مردم شناسایی کرده بودم; ویروسی که نتیجه اش غیر از ویرانی چیزی نبود. ویروس را همه جا می دیدم حالا چه در جان همکلاسی هایم که زمان باارزششان را به غیبت کردن میگذراندند و یا درون چهره ی فروشنده هایی که با دروغ هایی بسته به جیبشان خودنمایی میکردند. این مردم خیلی وقت است که الوده شده اند,قصیه هم به یک سال و دو سال برنمیگردد اینجا یک نسل است که دارد پژمرده میشود.


زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول

آن های هوی و نعره مستانم آرزوست

گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام

مهر است بر دهانم و افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر

کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست


۴
۰
mina bozorgian
mina bozorgian
با عشق ورزیدن به ادبیات انگلیسی و نوشتن روزامو میگذرونم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید