به خاطرات ده سال پیش برمی گردم. زمانی که درک و برداشتی از خاطره و مفهومش نداشتم، زمانی که خوش می گذروندم و به این حقیقت آگاه نبودم. الآن تو لحظه ی حال به یاد خاطره ها می افتم، به یاد خاطرات ده سال پیش یا یک سال پیش. به یاد دورانی می افتم که شاید از تجربه کردنش ناراضی بودم اما نمی دونستم، غافل بودم از اینکه تو همین شرایط به ظاهر خسته کننده دارم خاطره می سازم؛ دارم لحظات با ارزشی رو تو زندگیم خلق می کنم که تکرار ناپذیره. تکرار ناپذیره چون دیگه تو آینده ی من رخ نمی دن؛ همیشه همین بوده، خاطرات ما به گذشته تعلق دارن و همون جا هم می مونن. اصلا چون جزء جدا ناپذیری از گذشته هستن بهشون می گیم خاطره. خاطراتی که گذشته رو با تمام نوستالژی که داره برامون تداعی می کنه و تراژدی خفیفی رو تو قلب و
ذهنمون رقم می زنه.
اما تجربه کردن خاطرات گذشته تو آینده یه چیزی مثل مقاومت در برابر نیروی گرانش زمین غیرممکنه. خاطرات تجدید نمی شن چون حتی اگر هم می شدن ما دیگه به اون جایگاه متعلق و وابسته نیستیم، تو این خاطرات تکراری دیگه حتی ما هم اون آدمای سابق نیستیم همون آدمی که برای اولین بار اون خاطره ی نو و دست نخورده رو تجربه کرده. فرق کردیم، بزرگ شدیم، پخته شدیم، ناراحت شدیم، خوشحال شدیم، قهقهه زدیم و گریه کردیم و بعد از مدت ها به آدمای متفاوتی تبدیل شدیم که دلمون هنوز هوای همون خاطرات ناب گذشته رو می کنه پس خاطرات تغییر نمی کنن. اونا همینطور شیرین و دلنشین تو گذشته باقی موندن و این ما موجودات بی قرار هستیم که در میان اونا پرسه می زنیم.
