تو کیستی که سر به زیر آسوده دلبری می کنی؟
چرا این گونه دلم را آتش می زنی و بدون قطره ای آب رهایم می کنی؟
به خدا نمی خواستم سر بلند کنم ولی...
دل تمنای تماشا داشت...
امان از دل که بیهوده دل میدهد و رسم دل کندن نمی داند...
روی زمین چیست ؟مرا نگاه کن!
آه چه بیرحمی که دل میبری و پس نمی دهی!
باز هم از گوشهی کنار رفته ی پرده ی مسجد تورا می نگرم ...
صوت قرآنت ...
صوتی که فرشته ها در حسرتش سر می برند...
تو بگو:چرا دل ندهم؟
دیگر مسجد نمی آیی ، باز هم ماموریت؟
یکی نیست بگوید: خب بنشین سر جایت بچه! سه روز گم شدن در سوریه بست نبود؟ حتما چهار روز فلسطین و پنج روز هم در لبنان گم میشوی!
آخر سوریه به تو چه مربوط؟حرم ؟
بیا ... بیا ایران را دریاب،تهران را دریاب، از همه مهم تر مرا دریاب!
مردی که احترامش حجاب بر سرم کشید و نذر سلامتش مرا پایه سجاده ی نماز کشاند...
ای کاش...
ای کاش نمیرفتی !
ای کاش نمی دیدمت!
ولی حال یک ثانیه بی خبر از تو ...
مرا گوشه ی اتاق می کشاند، من ، دختری که رسم گریه نمی دانست ، حالا بی وقفه بغض را تبدیل به اشک می کرد...
می روی؟ نیتت شهادت؟
به خدا که پیش خدایت جایگاهی ویژه داری!
«این قلب ترک خورده ی من بند به مو بود
من عاشق او بودم و او عاشق او بود»
دختࢪماھ